Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



De tijd van onbezorgdheid

Alle clichés kwamen voorbij, van ‘nou, dat zou je beslist niet zeggen hoor’ tot ‘ach, je bent zo jong als je je voelt’. Ze werden met een korreltje zout opgediend en door mij ook op die manier geconsumeerd, maar toch. Ik voel me namelijk inderdaad geen zestig. Het zagen en kloven van een paar kuub haardhout gaat inmiddels wat moeizamer dan tien jaar geleden, maar verder geen klachten.
Nou ja, misschien één, al is dat eigenlijk geen klacht, maar eerder
een constatering, namelijk dat het grootste deel van mijn leven een gepasseerd station is. En er is nogal wat veranderd in die zestig jaar, maar wonderlijk genoeg zijn de veranderingen van de afgelopen tien jaar hier op het Franse platteland eigenlijk het meest ingrijpend geweest en zijn ze bovendien sneller gegaan.
Ik ben opgegroeid in de ‘grote’ stad, in Amsterdam, en wanneer ik niet naar school hoefde trok ik met vriendjes de stad in, naar het centrum, spelen op de roltrappen van de Bijenkorf en ravotten op de perrons van het Centraal Station, of naar het Rijksmuseum, of met de pont naar Noord. Waar we uithingen, wisten we alleen zelf, want de enige afspraak was: thuis voor het donker. Geen mobiele telefoon om even te laten weten waar ik zat. Sterker nog: we hadden niet eens een vaste telefoon. Was het slecht weer, dan moest ik me thuis maar zien te vermaken, met Lego of een speelgoedtreintje dat alleen maar achtjes kon rijden. Ik kon natuurlijk ook nummerborden van voorbijrijdende auto’s gaan noteren. Televisie? Hadden we niet. Kregen we pas jaren later en dan ook nog maar één net in plaats van een paar honderd kanalen. Van een computer zouden we pas ruim dertig jaar later horen en dus hadden we ook geen Play­station, Nintendo of Xbox.
Toen we hier voor het eerst kwamen, eind jaren negentig, leek het wel alsof we werden teruggeworpen naar de jaren van mijn jeugd. Voor het verkrijgen van een telefoonaan­sluiting moesten we ons in persoon vervoegen bij een kantoortje van France Telecom in Millau, op anderhalf uur rijden van ons huis. Ik had weliswaar een mobiele telefoon, maar die werkte hier niet. Ik bezat ook een computer en die werkte dan weer wel, dat wil zeggen een beetje en via dezelfde telefoonaansluiting als die van de vaste telefoon, waarvan de leiding heen en weer slingerde boven het weggetje naar het huis. Het verzenden van een foto of iets dergelijks kostte ongeveer een halve dag, soms nog veel langer, wanneer er een boom of een zware tak op de telefoon­leiding was gevallen, iets wat schering en inslag was. Televisie hadden we ook niet, want we woonden nogal afgelegen en bovendien in een dal, dus bereikte het signaal van de zendmast ons niet.
Het had eerlijk gezegd wel wat. ’s Avonds luisterden we bij het knapperend haardvuur – andere verwarming was er niet – naar door ruis overstemde muziek op de radio of we lazen een boek. En de kinderen van de buren deden wat ik vroeger in Amsterdam ook deed: zichzelf vermaken met Lego of een treintje. Ik raadde ze enthousiast aan om nummerborden van voorbijrijdende auto’s te noteren, maar ze keken me aan of ze water zagen branden. Er kwam één keer per dag een auto voorbij en dat was die van de postbode en dat nummer kenden ze intussen wel uit hun hoofd.
De tijd stond stil; op het platteland van de Aveyron zou het eeuwig 1960 blijven. Wanneer het precies verkeerd is gegaan, kan ik achteraf niet meer exact reconstrueren, maar van de ene op de andere dag konden we via de satelliet televisie kijken, was er overal dekking voor mobiele telefonie en kregen we de beschikking over snel internet. De open haard knappert nog wel, maar het geluid heeft moeite om boven dat van de tv uit te komen en het transistorradiootje ligt op zolder in het stof. De kinderen van de buren moeten niets meer van Lego of treintjes weten, maar vragen hun ouders om de nieuwste spelletjes van Nintendo, de snelste laptops en de vet coolste smartphones. Ik zag het aankomen, maar toch was de schok nog onverwacht: de tijd van on­bezorgdheid is nu echt voorbij.