Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Een avond in de opera

Op hun best gekleed komen ze anderhalf uur voor de voorstelling via de achteringang van opera Garnier aanlopen door de Grand Foyer, met zijn massief gouden pilaren, marmeren vloer en exuberante fresco’s. Zo’n goed gelukt stel dat naar succes en geluk ruikt, zij wel, elkaar aaiend en kusjes gevend, weggestoken in kasjmier en hoge -kragen. Hij een krant onder zijn rechterarm, zij haar rechterarm in zijn vrije arm en in haar linkerhand een duur ogende handtas die zachtjes in de leegte bungelt.

Achter een vrouw in het rood en een man in een oude jas met gaten, voegen ze zich in de rij voor de kaartjes die niet zijn opgehaald. De jongeman vouwt zijn krant open. De jonge vrouw, met op haar blanke huid een rode blos die ze van buiten heeft meegebracht, tuurt dromend, over de hoofden van de mensen, voor zich uit.

Om de tijd te doden, of uit gewoonte, telt ze de wachtenden voor hen in de rij. Nog 38. Zal het vanavond wel lukken? Ze fluistert iets in het oor van haar geliefde. Dan loopt hij naar het loket. Zijn hoofd schuddend komt hij weer terug-gelopen. Ze praten wat. Hij kijkt op zijn horloge, draait zich al om. Nee, toch maar niet. Hij kruipt weer terug in de rij. Ze blijven wachten. De jongeman slaat zijn krant weer open, de vrouw legt haar hoofd op zijn schouder.

Dan klinkt er een belletje en komen de mensen vooraan in de rij in beweging: het loket is geopend, de kaartjes worden verkocht. Net als de man en vrouw – die zich er al over verbazen dat ze nog niet zijn weg-geroepen – aan de beurt zijn, vertelt de man achter het loket dat er helaas geen zitplaatsen meer beschikbaar zijn. ‘We hebben alleen nog staanplaatsen in de eerste loge rechts, voor negen euro’, zegt hij terwijl hij zijn blik langzaam over het mooie koppel laat gaan. ‘Daar kan ik u vast niet voor interesseren?’ De vrouw kijkt beteuterd, de man maakt al aanstalten om weg te gaan. Dan trekt zijn vriendin hem terug en haalt haar schouders op. De man
knikt bevestigend. ‘Het moet dan maar’, zegt hij, terwijl hij naar zijn portemonnee grijpt. ‘Ja, het moet dan maar’, zegt de jonge vrouw met een diepe zucht. ‘Dan doen we het maar’, zegt de man achter het loket. ‘Echt, het is niet geweldig, maar ja, jullie zijn nu toch hier. En zo mooi aangekleed.’ De twee knijpen elkaar in de hand.

Nadat ze alle schitteringen bewonderd hebben, de grote entree met al haar balkons, de receptiezaal en het theater zelf, verdwijnen ze in de bont aangeklede menigte naar hun plaatsen. Na de eerste akte, waarvan ze alleen de muziek hebben kunnen bewonderen vanwege de muur aan mensen voor hen, lopen ze een medewerker van de opera tegen het lijf. Hij herkent het stel van beneden, in de rij. Zo’n mooi koppel komt hij niet iedere avond tegen. ‘Kom mee’, zegt hij goeiig. ‘Ik heb wel iets voor jullie.’ Hij begeleidt ze naar de zaal, waar in het midden achterin nog twee stoelen onbezet blijken te zijn.

Opeens zwellen de geluiden aan, alsof de avond nu pas echt begint. Achter het stel klinkt vrolijk gelach. Het doek valt open, het plafond van Chagall verdwijnt in de duisternis. De tweede akte begint.‘Weer gelukt’, zegt de jongeman zachtjes in het oor van het meisje. ‘Vergeet niet me eraan te herinneren dat ik mijn jurk vannacht nog terugleg in de kast van madame', zegt zij nog ietsje zachter terug. Even kijken ze elkaar aan alsof er niets anders meer is. ‘Had ik je al gezegd hoe mooi je eruit ziet vanavond?’ fluistert hij haar toe. Ze lachen en kussen. Opera Garnier, altijd een spektakel. En de tweede akte is nog maar amper begonnen.