Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Freddy

De Route Nationale wordt om de dorpen heen geleid en vierbaans gemaakt, zodat Toulouse en het internationale vliegveld nog sneller te bereiken zijn. En daar houden de Fransen van. Bij de aankoop van een huis vinden ze het van levensbelang dat ze snel bij een nationale verbindingsweg zijn, de autoroute is helemaal ideaal. Dus bezoeken ze ons dorp, kopen lappen grond en laten daarop afgrijselijke roze of  gele bungalows bouwen. Roze schimmel noemen we dat al. De burgemeester en de dorpsbewoners vinden het prachtig. Tevreden zien ze hoe het slapende gehucht uitgroeit tot een heus dorp en noemen het belangrijkste voordeel dat al die nieuwe bewoners belasting betalen. Daarvan kan de gemeente dan weer leuke dingen doen voor de mensen, zoals het herstellen van bruggetjes over de rivier en het opknappen van de vele wandelpaden.
Één van die paden loopt langs ons huis en slingert het dal in naar de rivier. Omdat het pad onderdeel is van een Grande Randonnée, wordt er ’s zomers veel gewandeld door toeristen die houden van rust en natuurschoon. Maar het is ook de dagelijks route van Freddy. Een dorpsbewoner die door zijn plaatsgenoten liefkozend wordt betiteld als de dorpsgek. Freddy heeft in het Vreemdelingenlegioen gezeten en heeft daar een behoorlijke tik van de molen aan overgehouden. Hij loopt in vechttenue, mompelt boze woorden en ervaart de wereld als extreem vijandig. Daarom heeft hij aan de rivieroever een hol gemaakt, afgezet met grote keien. Franse vlaggetjes wapperen op deze wallen als waarschuwing dat dit zijn territorium is. En wee degene die het nietsvermoedend waagt zich neer te vleien op de stapel stenen om daar te genieten van de wilde stroomversnelling. Met woeste kreten en veel gezwaai van zijn armen jaagt Freddy de indringers weg. Alle preken van de gendarmerie en de burgemeester dat de rivier toch echt van tout le monde is ten spijt.
De schepsels die Freddy het meest haat zijn onze doggen. Sinds hij opruiende sisgeluiden voor ons hek tegen de honden maakte, is het ruzie. Zodra Freddy het pad, dus ons huis, nadert, slaan de honden aan. Freddy op zijn beurt scheldt in onverstaanbaar Frans net zo lang tot hij uit het zicht is. Dit ritueel duurt nu al jaren. Lastig, maar à la. Tot onze doggen ’s avonds laat even buiten de poort waren. In het pikkedonker dook Freddy op, die een wel erg lange dag aan de rivier had doorgebracht. Vol vreugde vlogen onze honden op hem af. Eindelijk de treiteraar binnen bereik. Doggen zijn goedaardig, dus de ‘aanval’ beperkte zich tot veel gespring en geblaf. Maar Freddy moet hebben gedacht dat zijn laatste uurtje had geslagen. Sindsdien is het echt oorlog. Bij zijn territorium waakt hij de hele zomer, want blonde vrouwen (‘Allemaal verdomde Hollanders’) mogen niet meer passeren. Hij stuurt ze onverbiddelijk terug, de berg weer op. En toen in het prille voorjaar mijn lief met de honden naar de rivier wandelde, in de veronderstelling dat het nog te koud was voor Freddy om zijn hol te bewonen, waren de rapen echt gaar. Freddy ontwaarde de honden, trok een mes en vloog op hun baasje af. Die kon zijn belager tegen de grond werken en in bedwang houden tot de woedeaanval een beetje was bedaard. Maar toch…
Op advies van de buren zijn we naar de gendarmerie gegaan. Niet om aangifte te doen, maar met het verzoek weer een keertje met Freddy te gaan praten. Want aangeven, daar wil de gendarmerie niks van weten. ‘Freddy is een soldaat en naar ons luistert-ie wel, we zoeken hem morgen op’, is de standaardreactie. Dat klopt, Freddy gedraagt zich na zo’n onderhoud altijd keurig. Helaas nooit langer dan twee weken. Dan begint de territoriumstrijd van voren af aan en kijken we voor we gaan wandelen met de honden, eerst op de klok. Is Freddy al gepasseerd?