Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Gastvrouw

Verliefd op de plek, het huis, de mogelijkheden. Mogelijkheden die ze moest gaan benutten, want de koopsom lag ver boven het budget. De vriendin deed wat verliefde mensen doen, ze volgde haar impulsen. De riante baan in Nederland werd opgezegd voor een ongewis avontuur als gastvrouw van een prachtig eeuwenoud maison met bijbehorende gîte. Geld voor de noodzakelijke aanpassingen was er niet meer, dus hoppa, zelf de handen uit de mouwen. De vriendin en haar partner schilderden, vervingen douches, installeerden nieuwe luiken, spitten de tuin om, betegelden het zwembad opnieuw en na een jaar was het zover: de gasten konden komen. Eerst (slecht betalende) familie, vrienden en bekenden. Voor de try-out, zeg maar. De weeffouten werden ontdekt en hersteld en het echte werk kon beginnen. De vriendin heeft een commerciële opleiding en instelling en bedacht een goed marketingplan. Hoe ze het voor elkaar kreeg weet ik niet, maar na twee jaar stond ze in alle toonaangevende magazines over Frankrijk in Engeland en de Verenigde Staten. Ze had een plaatje van een website ontwikkeld en begon met een actieve mailing.
De eerste gasten kwamen toen de beurs leeg was. Ik zag hoe ongelooflijk gastvrij en dienstbaar de vriendin zich opstelde. Zij die altijd zelf personeel had gehad, vloog om het de gasten naar de zin te maken. Ze regelde tafels in goede restaurants, verzorgde een agenda met alle festiviteiten en bezienswaardigheden in de regio, en op verzoek sloot ze zich ook nog bij het gezelschap aan als die de weg niet wisten of geen Frans spraken. De ladingen wasgoed bleven liggen, de gasten gingen voor. Hadden die een lange dag gehad en was de enige wens om neer te ploffen aan het zwembad? Geen nood, de vriendin verzorgde een barbecue en schalen salades.
De beloning voor al het gezwoeg was groot; niet alleen vergaarde ze een stoet van trouwe gasten, ze hield er ook vrienden all over the world aan over. Die graag reclame voor haar maakten in hun vriendenkring. Dik verdiend, want regelmatig keek ik het hele gedoe aan en wist ik zeker dat ik het niet zou kunnen.
Haar toko groeide en bloeide. Tot een New Yorkse familie zou komen: ouders, kids, vriendjes en oma. Een jaar eerder was het contract al gesloten. De mails stroomden binnen: kon de vriendin fietsen regelen? Stonden er genoeg parasols, was het zwembadwater wel boven de 25 graden, kwam de bakker iedere dag aan huis, waren de andere gasten in de gîte wel rustig? Een hele waslijst.
Vanaf de aankomst werd er gemopperd. Vooral oma oefende een ware terreur uit. Haar kamer lag verkeerd; hup, alles weer verhuizen. Het bed moest niet één, maar twee keer per week worden verschoond. De waterdruk was anders dan thuis, kon er misschien een tussenpomp komen? De vriendin en haar partner hielden dapper vol. Tot de tuinruzie. De vriendin waarschuwde donderdag: morgen wordt het gras gemaaid. ‘Dat kan van twaalf tot drie,’ snauwde de heks, ‘want dan zijn we weg’. De vriendin en partner zetten de sokken erin en waren bijna klaar toen de hel losbrak. Om klokslag drie uur kwam oma de tuin in rennen en gilde: ‘U had hier weg moeten zijn, het is drie uur, ik pik het niet.’ Ze gilde nog een kwartier door. De partner van mijn vriendin is één van de aardigste mannen die ik ken maar hij had de heks aan zijn riek gespietst als vriendin hem niet had meegesleurd, de auto in om bij ons uit te huilen. Ach ach ach, en die misère moest nog twee volle weken duren. ‘Ik gooi ze eruit’, gromde de partner. Maar vriendin deed het anders. Ze heeft de familie de volgende ochtend bij zich geroepen, koffie geserveerd en rustig uitgelegd dat zij niet alleen hun eigen vakantie verpestten, maar ook de vakantie van de andere gasten. Dat ze toch echt genoodzaakt zou zijn het contract te verbreken als het zo door zou gaan. Dat hielp. De familie bond in. Op de dag van vertrek vroegen ze zelfs om het gastenboek, want ze wilden toch wel heel graag kwijt hoe fijn de vakantie was geweest.

Column geplaatst: winter 2010/2011