Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Het paradijsvogeltje


Niet alleen omdat ze beeldschoon was, maar ook omdat ze smaakvol en modieus was gekleed. Een paradijsvogeltje tussen de grijze duiven. Was dit de dame die zich had aangemeld om ons huis proper te houden?
Ik had mijn aarzelingen – of liever vooroordelen – en stelde voor dat ze eerst een ochtend op proef zou komen. Op een maandagochtend arriveerde ze, gewapend met huishoudhandschoenen, een schortje en een fles mineraalwater. Allereerst inspecteerde ze de voorraad sopdoeken en dweilen. Nou, die voldeed van geen kanten. Ze had nog minstens tien doekjes, vijf theedoeken en drie extra dweilen nodig. En de helft van mijn schoonmaakmiddelen werd afgekeurd omdat ze giftig waren, dat wist ze zeker. Die moesten meteen de vuilnisbak in.
Daarna ging ze aan de slag. En hoe! Alsof er een turbo door ons huis ging. Pauze nam ze niet, want koffie is ook gif. Hooguit nam ze af en toe een ferme slok uit haar waterfles. En toen alles blonk als nooit tevoren, wees ze me gedecideerd aan welke gebruikte doeken onmiddellijk in de was moesten, want die waren niet meer propres. Het was een wasmachinetrommel vol. De ideale huishoudelijke hulp was gevonden en ik was dolgelukkig. Ze had maar één afwijking: ze was bang voor onze honden. Dus weer of geen weer, als Patricia er was, dan moesten die de tuin in en als één van hen het waagde om toch binnen te komen, riep ze paniekerig: ‘Madame, madame, les chiens!’
Wat bracht deze parel in ons boerendorp? De liefde. Twee jaar geleden ontmoette ze in haar eigen regio, de Provence, een inwoner van ons dorp. Een van de weinige aantrekkelijke heren hier, dat is waar. Een tikje meer bereisd dan de rest, want ooit getrouwd met een Nederlandse. ‘Oepeldepoep zat op de stoep’, herinnerde hij zich nog.
Het was liefde op het eerste gezicht en Patricia verliet de Provence, haar dochter en haar ouders en trok bij hem in. Ze maakte van het verslonsde dorpshuis van haar geliefde een gezellig en kraakhelder liefdesnestje. De verwaarloosde tuin werd omgetoverd tot een moestuin met onbespoten groenten en fruit. En al mopperde ze regelmatig dat de mensen hier niet emancipés waren, ze begon zich meer en meer thuis te voelen.
Maar de eerste tekenen des onheils werden na verloop van tijd zichtbaar. Drie maanden geleden meldde ze tussen neus en lippen door dat haar vriend alwéér op vakantie was. Nu naar Mauritius en niet voor een week, nee, voor zeker een maand. Waarom ze niet meeging, was mijn vraag. ‘Dat wil hij niet, hij is daar met vrienden, en ik moet werken, want ik heb het geld nodig’, bekende ze. Verbaasd dacht ik aan de BMW-sportwagen en de grote quatre quatre waar hij in reed. En een vakantie naar Mauritius kost toch ook een kapitaal.
Voorzichtig doorvragend begreep ik uiteindelijk dat Patricia wel zijn huis mocht schoonhouden, zijn bed mocht delen en de moestuin op orde mocht houden maar dat ze zelf maar moest zorgen voor haar inkomen. En de werkloosheid hier is groot. Er bleef voor haar dus weinig anders over dan de huizen van anderen te poetsen. Want een mens heeft geld nodig, zeker als je dochter in de Provence ook nog deels financieel afhankelijk van je is.
Ze heeft het nog even volgehouden. Tot hij weer een maand op vakantie ging en haar achterliet in een dorp waar ze weinig te zoeken had. ‘Ik ben hier gekomen voor hém en hij is hier nooit’, meldde ze boos. ‘Ik ga terug naar mijn familie.'
En zo vertrok een paradijsvogel uit ons leven. De dorpelingen halen hun schouders op; zo werkt dat hier. Een vreemde blijft een vreemde en de mensen die hier zijn geboren en getogen, die zijn ‘van ons’. Daar neem je het voor op. Altijd. Zelfs tegen beter weten in.