Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Integreren

Zo is het er nooit saai, smaken de tomaten naar echte tomaten en kun je van je onwetendheid je charme maken – ach die Hollandaise! – terwijl je je verstopt achter je buitenlandse paspoort. Verder kan het een hele poos duren voordat je door hebt dat het grasveld van je buurman van dezelfde kleur groen is als jouw eigen veldje.
Jawel, Par-ad-ijs heeft een inherent voordeel boven daar waar je vandaan komt: er bestaan (nog) geen dingen die je hebt achtergelaten of op een dag zou willen achterlaten. Nee, er bestaan alleen dingen die je je wil toe-eigenen: de Franse grammatica, de Franse elegantie en vooral het Franse talent om even na het middaguur een hele confit de canard te verorberen met twee glazen Bourgogne voordat je even later weer achter je bureau kruipt zonder dat Meneer Calvijn het opmerkt. Daar kunnen de dingen die je thuis allemaal hebt achtergelaten nooit tegenop: een writer’s block, een vereenzaamd hart, een stapel opdringerige post die met iedere envelop die verdwijnt weer met een nieuwe envelop wordt aangevuld, en die verzuurde Calvijn.
Nou heb ik me na drie jaar Parijs van alles een beetje toegeëigend. Van de confit de canard weliswaar meer dan van de grammatica, maar dat is slechts een kwestie van tijd (zegt ze altijd maar). Net als die reeks in de lucht verdwenen grappen, die straks, als ik de taal echt helemaal beheers, wel opeens begrepen en leuk gevonden zullen worden. Daarbij moet je het ook niet overdrijven: integratie is natuurlijk een goed idee, maar het is geen goed idee om de Fransman van zijn eigen geschiedenis en cultuur te beroven of de wel gestylde Parisienne van haar ‘adresjes’.
Je integreert op je best door de juiste combinatie van integratie (jawel, ik weet heel goed waar jullie het over hebben) en assimilatie (nee, dat snap ik niet, ik ben Hollandse) toe te passen. Zo scoort het punten om je de Franse taal eigen te maken, en niet alleen de grammatica en spreekwoorden die naar literaire helden verwijzen, te beheersen, maar ook het argot, het dialect. Zo scoort het minstens evenveel punten om af en toe een woord te verwisselen, te vergeten, te verpesten – zodat je de Franse medemens het idee geeft dat ze het beter weten en je ze met een superieur gevoel achterlaat.
Zo hou je dus, al integrerende, je eigen buitenlanderschap in stand en blijf je de Hollandaise op een omafiets, met behoud van accent, of er nou drie, zes of elf jaar voorbijgaan. En zoals ik al zei kan een poos heel lang duren.

Schrijfster Sophie van der Stap (1983), bekend van de bestseller Meisje met negen pruiken, verhuisde in 2008 naar Parijs. Hier speelt zich ook haar laatst verschenen boek af: 'En wat als dit liefde is'. In deze column verhaalt ze over haar leven in de Franse hoofdstad, waar ze nog altijd ‘de buitenlander’ is.