Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Klantenbinding

En kennelijk vindt Rosette dat zelf ook, want eens in de zoveel tijd meldt ze ons haar leeftijd en dan klinkt er altijd een beetje verbazing in haar stem door. Alsof ze het zelf ook niet helemaal kan geloven.
Samen met haar kleinzoon Maurice, MoMo voor intimi,
bestiert ze Le Grand Café in een stadje hier in de buurt. Het is inderdaad een heel groot café, dus over de naamgeving zal vermoedelijk niet al te lang gepiekerd zijn. Tot nog niet eens zo heel lang geleden, werkte Rosette nog volop mee in de zaak en dat feit, plus het gegeven dat dit het enige café in de wijde omtrek is waar op de paarden en de Loto kan worden gewed, is volgens mij de voornaamste reden dat de zaak nog niet op de fles is.
Alles wat Maurice niet heeft, zoals een mooie bos haar, het charmant kunnen omgaan met klanten en het vermogen links en rechts een praatje te maken, heeft zij wel. Maurice is het gelukkigst wanneer het café nagenoeg leeg is. Dan krijgt hij een wat dromerige blik in zijn ogen en komt hij zelfs wel eens ongevraagd aan ons tafeltje zitten om ons te verblijden met verhalen over zijn echtscheiding of om ons een antieke staande klok aan te smeren. Maar is de zaak vol, bijvoorbeeld wanneer er ergens in Frankrijk paardenrennen zijn en de mensen komen gokken of op de dag van de maandmarkt, dan is Maurice niet te genieten. Het begrip klantonvriendelijk krijgt bij hem dan een volstrekt nieuwe dimensie. En ze lijken ook totaal niet op elkaar, Maurice en zijn grootmoeder. We hebben ons wel eens in gemoede afgevraagd of Rosette hem niet op een goeie dag in een mandje op haar stoep heeft gevonden.
Maar hoe het ook zij, haar vergevorderde leeftijd leidde er spijtig genoeg toe dat haar werkzaam aandeel in de bedrijfsvoering niet meer geheel vlekkeloos verliep. Haar gehoor ging sterk achteruit, waardoor de bestelling op zodanig luide toon moest worden gedaan, dat ook de barkeeper van het café aan de overkant twee koffie ging klaarmaken. En een iets té grote bestelling leidde tot grote denkrimpels in haar voorhoofd en dan liep ze de hele weg terug naar de bar in zichzelf te mompelen: ‘Deux cafés et deux Armagnac, deux cafés et deux Armagnac, deux cafés...’ En omdat ook haar ogen wat minder zijn geworden, wilde het nog wel eens gebeuren dat de gevraagde Armagnac was vervangen door een drankje uit een geheel andere fles. Wat kon het ons schelen. Ook het feit dat ze tijdens de terugtocht naar ons tafeltje nagenoeg de volledige bestelling op haar dienblad morste, was voor ons geen enkel probleem. Dan bestelden we even later gewoon nog een keer hetzelfde.
Eigenlijk was Rosette de voornaamste reden dat we naar dit café gingen. En dat is nog steeds zo, want ze werkt weliswaar niet meer mee, maar ze is nog de hele dag aanwezig. Ze zit dan aan haar tafeltje achter in de zaak, naast een elektrisch kacheltje dat in elk jaargetijde aanstaat en begroet alle klanten met grote warmte en hartelijkheid. Ook voor ons is het een vast ritueel geworden om bij binnenkomst eerst Rosette te begroeten. Ben ik een keer alleen, dan vraagt ze me met enige ongerustheid in haar stem: ‘Et votre dame, elle va bien?’ En wanneer ik dan heb geantwoord dat het uitstekend met haar gaat, zegt ze, terwijl er een golf van opluchting over haar prachtige gezicht trekt: ‘Aaah, c’est le principal.’
En ze is nog koket hoor. Iedere week naar de kapper voor een nieuwe kleurspoeling, altijd keurig en zeer smaakvol gekleed en nooit onopgemaakt. Aan de stand van haar wenkbrauwen kunnen we inmiddels aflezen of het die dag een beetje goed met haar gaat. Ze tekent die namelijk zelf en als ze wat scheef zitten, dan heeft ze haar dag niet. Maar zitten ze mooi strak boven haar pientere ogen, dan heeft ze er helemaal zin in. Tot onze grote vreugde ziet het er nog steeds bijna altijd prachtig uit.