Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



La Poste

In een televisie-item over de vraag wat nu precies de Franse identiteit is, vertelde een Française dat de straat op gaan om actie te voeren, de belangrijkste karakteristiek is van haar landgenoten. Wie kent niet de beelden van ontwrichte steden omdat duizenden demonstranten weer eens ergens tegen te hoop lopen, of van eindeloos wachtende reizigers op stations en luchthavens omdat de machinisten/piloten weer eens aan het staken zijn? En het kan ook alleen maar in La Douce gebeuren dat werknemers bij dreigend faillissement de baas in zijn eigen kantoor opsluiten tot de salarissen zijn betaald.
Ergerniswekkend, althans als je reizen moet, maar ook bewonderenswaardig omdat de Fransman veranderingen niet zonder meer slikt.
Zo is er onlangs een grote handtekeningenactie geweest om de goeie ouwe La Poste, de goeie ouwe La Poste te laten blijven. De Franse regering heeft de statuten van de enige postbezorger gewijzigd maar wil in geen geval dat La Poste wordt geprivatiseerd of naar de beurs wordt gebracht. Want La Poste is een publieke dienstverlening. En dat moet zo blijven, redeneert de overheid. Maar met het nieuwe statuut wordt het staatsbedrijf een NV en kunnen andere partijen toetreden tot het kapitaal. Niks aan de hand zou je zeggen, maar zo ziet de Fransman het niet. Bonden en andere verontruste partijen hebben een handtekeningenactie georganiseerd tegen de verzelfstandiging van het postbedrijf. Op duizenden locaties kon worden getekend en het resultaat liegt er niet om. Een paar miljoen Fransen deden mee.
De sympathieke mevrouw die achter het loket van het postkantoor in ons dorp zit, was er ook niet gerust op. Ondanks de verzekering van de regering dat de overheid de controle houdt en dat de 300.000 (!) ambtenaren en de klanten er niks van zullen merken, zat onze postdame al in zak en as. Ze vroeg hoe dat in Nederland is gegaan en toen ik haar vertelde dat daar enorm veel ontslagen vallen door de privatisering zonder dat de kosten voor de klanten lager worden, schoot ze helemaal in de stress. Want dat was nou precies waar zij en haar collega’s bang voor zijn. Dat de verzelfstandiging van het postbedrijf het begin is van dezelfde ellende als in les Pays-Bas. En mijn geruststellende woorden dat het in Frankrijk niet zo’n vaart zal lopen, wees ze als naïef van de hand.
Ik hoop heel erg dat ze ongelijk heeft en dat La Poste inderdaad La Poste blijft. Haar collega die dagelijks bij ons de post aflevert, is niet alleen goed voor een gezellig praatje, maar ook een ware hoedster van onze post. Ook al staat het adres er verkeerd op – soms zelfs zonder correcte postcode – alles wordt altijd bezorgd. Ze kijkt gewoon naar de naam en weet precies voor wie de post bestemd is. Soms stopt ze er enveloppen bij waarop een onvolledig adres en een Nederlandse naam staat die haar onbekend is, er vanuit gaande dat wij alle expats in de omgeving wel kennen en haar werk zullen afmaken. Als er pakjes komen en wij zijn er niet, dan legt ze die in een hoekje van de tuin. Niks briefjes in de bus dat het pakket opnieuw zal worden aange­boden of iets dergelijks, zoals in Nederland. En aan de stand van de luiken ziet ze of we langer afwezig zijn. In dat geval brengt ze het pakketje bij een buur.
Als we voor langere tijd in Nederland zijn, maakt de dame in het postkantoor een contract op en wordt de post eens per week opgestuurd. Voor een paar tientjes is La Poste bereid om wekenlang alles door te sturen. Behalve natuurlijk de reclamefolders, die door diezelfde post in de bus worden gestopt. Ik hoef geen sticker te plakken met ‘non publicité’, de schat weet dat we er niet zijn en gooit geen enkele folder in onze brievenbus. Toen ze een keer door griep was geveld en een invalster onze brievenbus wél volpropte met de aanbiedingen van Géant Casino, LeClerc, Lidl en Aldi, kwam ze bij onze thuiskomst haar excuses aanbieden. Zij had onze post niet kunnen verzorgen, het was een collega die zo dom was geweest en duizendmaal désolée. Kijk, en dat wil ik graag zou houden. Als er alsnog een referendum komt over de verzelfstandiging van La Poste, zoals een meerderheid van de Fransen wil, kan het zomaar zijn dat ik ook mijn stem laat horen en ‘non’ invul. Is dat actiebereidheid of word je hier in La Douce gewoon een tikje behoudender?