Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Le shop FT

Waarom ik, aangesloten op een eenvoudige telefoonlijn, met angst en beven zat te wachten op bestanden en foto’s die vanuit Nederland gemaild moesten worden in verband met mijn werk. Uren duurde het voordat de bestanden eindelijk in mijn mailbox waren beland.
‘Tja,’ zei mevrouw of meneer France Télécom dan, ‘het is een oude centrale waarop uw dorp is aangesloten en ADSL is voorlopig niet mogelijk.’
‘Wat is voorlopig?’, vroeg ik dan.
‘Nou, misschien volgend voorjaar’, was het standaard antwoord. Eén mevrouw adviseerde me zelfs om maar te verhuizen want ADSL zou een utopie blijven.
Maar het wonder geschiedde. Na maar weer eens te hebben gebeld - ik deed dat elke twee maanden - meldde mevrouw ‘FT’ opgewekt dat de monteur voor ADSL over twee weken zou arriveren. De oude centrale bleek zomaar ineens geschikt. Er ontstond een vrolijke mailwisseling met deze mevrouw want ik mocht haar ieder uur van de dag mailen en bellen over de offerte en andere zaken.
Op de afgesproken tijd arriveerde de monteur. Hij verlegde kabels buiten het huis, sloot geheimzinnige kastjes aan, was twee volle ochtenden zoet en eerlijk is eerlijk: de afgesproken prijs veranderde niet ondanks de tegenvallende hoeveelheid werk. Een compliment tot zover voor FT. Een hele week lang genoot ik met volle teugen van een snel werkende computer die moeiteloos alle ingewikkelde bijlagen en bestanden verwerkte. Maar een hevig onweer werd het ADSL-modem, Livebox geheten, noodlottig. De bliksem sloeg in de splinternieuwe telefoonkabel en de Livebox was zo dood als een pier.
Mijn aardige FT-mevrouw reageerde niet meer op mijn telefoontjes. De storingsdienst van FT bleef onbereikbaar ondanks de belofte van de computerstem dat binnen enkele minuten een technicus mij te woord zou staan. Na uren bellen kreeg ik eindelijk antwoord: nee, ik moest niet France Télécom bellen maar de service van Wanadoo! En het proces begon van voren af aan: weer uren gebeld, weer urenlang beloftes dat binnen enkele minuten een technicus me te woord zou staan. En toen ik die eindelijk aan de lijn kreeg: oh nee, ik moest niet Wanadoo maar France Télécom hebben.
Het was al het einde van de middag toen ik de oplossing mocht vernemen. De Livebox moest worden ingepakt en omgeruild bij de dichtstbijzijnde winkel van France Télécom. Die is in Albi, de enige shop binnen een straal van honderd kilometer. Het was dan ook druk. Wat zeg ik, de winkel stond bomvol. Drie medewerkers raceten van de klant die een mobieltje wilde naar de klant die ontevreden was over de telefoonrekening.
Bij FT worden letterlijk alle zaken in de 'shop' afgehandeld. De Fransen berusten erin. Geduldig wachten ze een halve middag of ochtend tot ze aan de beurt zijn. En wie voor twaalf uur niet kan worden geholpen, moet het ’s middags nog maar eens proberen want lunch is lunch en de tent gaat onherroepelijk twee uur dicht. Zonder volgnummertje of ander bewijs dat je de hele ochtend hebt staan wachten, sta je dan buiten om ’s middags weer hetzelfde circus te ondergaan. Krap voor sluitingstijd mocht ik mijn box omruilen. Dat was op het nippertje, anders had de hele kwestie me drie volle dagen gekost.
Hier en daar doet het oude staatsbedrijf France Télécom zijn best om marktgericht te handelen en de oprukkende concurrentie het hoofd te bieden. Het uitroeien van de cultuur van een monopolist echter zal, vrees ik, langer duren dan wachten op ADSL.