Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Missie

Ze zijn nog erg jong, negen en zes, maar verkeer is er niet, dus mogen ze gerust op expeditie naar La Balme, zoals maman zo’n uitstapje noemt. En ze hebben dan altijd een cadeautje voor ons bij zich. Dat kan een onderweg gevonden steentje zijn, dat volgens de oudste wijsneus precies bij ons interieur past, of een uit de berm geplukt bosje bloemetjes, maar met lege handen komen ze nooit.
Bij de deur trekken ze netjes hun laarsjes uit, hangen hun jasjes aan de kapstok en dan gaan ze zitten, klaar voor een fijn gesprek en natuurlijk een glaasje limonade en een koekje. Dat koekje wordt eerst netjes geweigerd, want dat hebben papa en mama hen zo geleerd. Maar heel erg lang hoeven we niet aan te dringen en dan verdwijnen meerdere koekjes en een groot glas limonade in twee gulzige kindermondjes.
En vervolgens praten we wat. En na een kwartiertje gezellig kletsen vertrekken ze dan weer. Ze wensen ons nog een prettige dag, we worden bedankt voor de koekjes en de limonade en al kwetterend en giechelend keert het duo hand in hand huiswaarts. ‘Au revoir!’ roepen ze nog van ver. ‘Au revoir!’ roepen wij terug. Tot de volgende keer!
Zo gaat het meestal, maar dit keer kwamen ze met een missie. Tenminste, de oudste, Alysea. Terwijl ik bezig was met de limonade, dook haar serieuze gezichtje voor me op. ‘Eriek’, vroeg ze, ‘zou je mij Engelse les willen geven?’ Ik was helemaal beduusd. ‘Ja, natuurlijk wil ik dat wel Alysea, maar waarom wil jij Engels leren?’ Nou, over een paar jaar zou ze naar collège gaan en ze had van een nichtje gehoord, die al zover was, dat Engels best moeilijk was en dat die daar wat problemen mee had. En dat zou haar niet overkomen, zei ze wijs. Dus als ze nu al wat Engels kon leren, dan had ze straks alvast een voorsprong op de andere leerlingen.
Nu heb ik niet zo heel veel ervaring met kinderen, maar dit vond ik toch wel bijzonder. Ik dacht dat meisjes van haar leeftijd met hele andere dingen bezig waren. Weliswaar weet ik niet precies waarmee dan, maar in elk geval nog niet met een toekomstige schoolcarrière. Ik kon natuurlijk niet weigeren, dus maakten we direct een afspraak om iedere woensdag een uurtje Engels te doen.
Ik leefde me serieus in in mijn nieuwe rol van professeur; de persoonlijke voornaamwoorden, werkwoorden, zelfstandige naamwoorden, vervoegingen. Ik maakte lijsten en gaf huiswerk op. Ik kreeg zelfs iedere week een soort vergoeding voor mijn inspanningen van een trotse oma: de ene keer een kip, dan weer een zelfgemaakte worst of een grote doos preien en wortelen. Met enige regelmaat werd er door papa en mama geïnformeerd naar de voortgang. Was Alysea wel een goede leerling en ging ze vooruit? Jazeker, Alysea is een slimme meid en ze pakt de taal snel op. En dat was ook zo. Ik kon kleine trucjes uithalen, door de persoonlijke voornaamwoorden bijvoorbeeld in een andere volgorde te zetten, of door opzettelijk woorden fout te spellen, maar daar liet ze zich niet door van de wijs brengen. Ze leerde echt snel en in mijn verbeelding zag ik haar al Engels studeren aan de Universiteit van Toulouse. Bij de buluitreiking zou ze mij dan natuurlijk bedanken als degene die haar de eerste beginselen van die prachtige taal had bijgebracht.
Maar ja, dan blijkt een meisje van negen toch maar gewoon een meisje van negen. In het begin was het allemaal nieuw en spannend en was ze helemaal geconcentreerd, maar inmiddels moeten er tijdens ‘de les’ plotseling dringend berichtjes verstuurd worden naar vriendjes en vriendinnetjes en voor het huiswerk heeft ze meestal geen tijd gehad. Toch gaan we wat mij betreft gewoon door, want mijn Frans gaat met sprongen vooruit en ach, laten we wel wezen: Engels, wat moet je daar nou mee in Frankrijk?