Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Op de barricaden

Tot de herfst hebben zes werkgroepen, in het leven geroepen door de Franse minister van Ecologie en Duurzaamheid, Borloo, gesproken met de bevolking in de verschillende regio’s. De organisatie heet Le Grenelle Environnement. Op de inspraakavonden waren steeds weer duizend tot vijftienhonderd bezorgde burgers aanwezig die in debat gingen met de werkgroepen, bestaande uit wetenschappers, ambtenaren, ondernemers, werknemers en belangenorganisaties. Het resultaat van deze rondes is een actieplan dat het Franse milieu schoner en groener moet maken. Dankzij de Grenelle is milieu een onderwerp van betekenis geworden in Frankrijk.
In ons dorp is jaren geleden een Parisienne komen wonen. Ze was al over de zeventig toen ze bij ons neerstreek, het lawaai en de vervuiling van de hoofdstad zat. En vanaf de eerste dag werd ze onze eigen Al Gore. Ze bestookte het gemeente-huis (met anderhalve ambtenaar) met haar actiepunten: de vuilstort was te vol, er werd te hard gereden over de doorgaande weg, het vuilophaalsysteem deugde niet en, grootste schande, de gemeente spuit twee keer per jaar het hele dorp plat met heftige onkruidbestrijding. Want Fransen wonen achter hoge muren en hagen en langs die afscheidingen moet het dorp een pronte aanblik bieden zonder onkruid. Dus aan het begin en einde van de zomer komen de mannen langs, op de rug een grote fles met gif, en dan bespuiten ze royaal de bermen. Twee dagen lang schrompelt het frisse groen ineen tot bruine troep en dan komt de veegwagen om het vergiftigde zooitje af te voeren naar de gemeentelijke vuilstort.
Maandelijks haastte de Parisienne zich naar het gemeentehuis om te protesteren, schreef boze brieven naar de burgervader maar tevergeefs. Ze stond alleen in de strijd want de rest van de dorpsbewoners interesseerde de aanslag op het milieu niet. Totdat woningen in haar straat werden verkocht aan Fransen uit het noorden en Nederlanders die werken bij het meest milieubewuste radioprogramma van Nederland. De Parisienne had, na twaalf jaar strijd, medestanders gevonden. Twee jaar hebben ze de burgemeester belaagd en eindelijk, op haar 84e, heeft de Parisienne het taaie gevecht gewonnen. Geen gif meer in haar straat. Het is passend gevierd met een mooie fles wijn.
Komende zomer is er dus een straatje in het dorp met wuivend groen langs de hagen en hekken. Bij ons dreigt het ‘keurig’ te worden opgeruimd. Het wordt tijd dat ook wij naar le maire gaan en hem verzoeken bij ons de gifspuit niet meer te hanteren. De buren zijn al gepolst maar die zijn nog niet gegrepen door de Grenelle. Ze halen hun schouders op en zeggen dat al die verhalen over het milieu overdreven zijn. De gifspuit blijft bij hen welkom. Zo gaat het al jaren in het dorp en waarom zou een handjevol buitenstaanders dat moeten veranderen? Tant pis.