Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Rondje om de kerk

In tegenstelling tot wat heel wat Nederlanders menen te weten, zijn Fransen uitermate wellevend, beschaafd, voorkomend, behulpzaam en beleefd. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar, en dat is een van de vele charmante eigenaardigheden van dit prachtige land, die verzamelen zich om niet geheel duidelijke redenen elke dag met z’n allen op de périphérique rond Parijs. Dus was het tafereel dat zich onlangs voor mijn ogen ontrolde in een dorpje hier in de buurt des te wonderlijker.
Middenin dit dorp staat een kerk en dat op zich is beslist niet wonderlijk, want in elk Franse dorp staat een kerk en bijna altijd staat die in het midden. Zo ook in dit geval. Het plein waar de kerk op staat heet Place de l’Église. Ook dat is niet heel erg wonderlijk, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat het plein eigenlijk een heel andere naam heeft, maar dat weet niemand meer. Naast de kerk is een kleine supermarkt gevestigd. Vroeger heette die Shopi, sinds kort is het Carrefour. Carrefour Contact om precies te zijn, want in hetzelfde dorp zit ook een Carrefour Market. Het verschil tussen
die twee is dat wat je bij de ene niet kunt krijgen, je wel bij de andere kunt kopen. En omgekeerd. Ook weer zo’n typische, maar charmante Franse eigenaardigheid. Maar ik dwaal af.
Waar het om gaat is het volgende: om, komende vanuit een bepaalde richting, bij de supermarkt te geraken, is het helaas noodzakelijk om eerst helemaal om de kerk heen te rijden omdat de straat waaraan de winkel ligt sinds enige tijd eenrichtingsverkeer is. Het is een omweggetje van niks, kost nog geen minuut extra, maar een beetje vreemd is het wel, want rechtstreeks een van de vele parkeerplaatsen van de Carrefour opdraaien is veel praktischer en er wordt niemand door gehinderd, want verkeer is er niet of nauwelijks. En dus doen heel veel mensen dat ook, vooral degenen die in het dorp geboren en getogen zijn en die de verandering in de verkeerssituatie maar een rare, en vooral onzinnige moderniteit vinden. Zo ook in het geval waarvan ik u nu deelgenoot ga maken.
Terwijl ik de koffer van mijn grijze Peugeot sta in te laden met de boodschappen voor het weekend, zie ik een klein Renaultje tegen het verkeer in richting een van de parkeerplaatsen van de supermarkt tuffen. Achter het stuur zit een beschaafde dame met grijs haar. De kleur van haar auto is dan ook donkerblauw. Ze zet de auto in een parkeervak en staat dan dus eigenlijk met haar wagen tegen de verkeersrichting in geparkeerd, stapt uit en wil naar de ingang van de winkel lopen. Op dat moment draait de bestuurder van een bestelbus die achter haar staat geparkeerd – of zo u wilt: vóór haar, want hij staat wel in de juiste verkeersrichting, dus met zijn motorkap tegen die van haar aan (u volgt mij nog?) – zijn raampje naar beneden en begint deze beschaafd uitziende oudere dame op hoge toon de mantel uit te vegen. Dat ze tegen ‘het verkeer’ in is gereden, dat ze niet goed geparkeerd staat, dat ze een asociaal mens is, een conne zelfs, en zo gaat dat met veel kabaal en armgezwaai nog een poosje door. De vrouw schrikt zichtbaar, maar denkt kennelijk: laat ik er maar geen aandacht aan besteden en gewoon mijn boodschapjes gaan doen, en loopt door. Dat is duidelijk niet naar de zin van onze vrijwillige Franse verkeerssurveillant, want die start daarop zijn busje en begint door hortend en stotend op te trekken tegen het autootje van mevrouw op te botsen. Weg moet ze! Achteruit en dan terug en om de kerk heen en netjes parkeren zoals het hoort!
Half over haar toeren springt het dametje in haar auto, rijdt snel achteruit en daarna om de kerk heen om vervolgens dezelfde parkeerplek weer in te nemen, maar nu met de neus in de ‘goede’ richting. Triomfantelijk om zich heen kijkend rijdt de zelfbenoemde ordehandhaver met gierende banden weg. Nog helemaal trillend op haar benen komt de vrouw mijn richting uit. Half huilend en met bevende stem zegt ze dat ze al haar hele leven in dit dorp woont en dat ze dit nog nooit heeft meegemaakt. Ik probeer haar een beetje te troosten door te zeggen dat er een hoop rare mensen op de wereld zijn die soms, zo denk ik er voor mezelf bij, weigeren op de périphérique te blijven en hier de boel komen versjteren...

Erik Pouli (1953) bericht vanuit de Aveyron over het ware Franse leven. Hij was in Nederland onder meer werkzaam in de advocatuur en als docent aan de School voor Journalistiek in Utrecht.