Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Scheuren zonder vergunning

En dan bedoel ik ook zéuren. Over tv-programma’s, of het weer, of dat geklungel rond het nieuwe zorgstelsel. Het rijgedrag van de Fransen is ook een dankbaar onderwerp, al gebiedt eerlijkheid te zeggen dat ik me op dit punt zeer behoorlijk heb aangepast aan de hier geldende mores. Ook ik rijd nu 140 op wegen waar de helft van die snelheid eigenlijk al volstrekt onverantwoord is. Maar laten we wel wezen, hoe groot is de kans dat er, net op het moment dat jij met 140 per uur een blinde bocht via de andere weghelft afsnijdt, een tegenligger aankomt? Die kans is toch minimaal?
Toch ben ik er de laatste tijd niet gerust op. Dit moet anders kunnen, want het geeft iets te veel stress. Ik heb daarom mijn oog laten vallen op een voertuig dat in Nederland steeds meer aan de weg timmert, maar dat hier al sinds jaar en dag de kurk is waarop het ouderenvervoer drijft: de sans permis. Een klein autootje met alles erop en eraan, waarin je zonder rijbewijs mag rijden. De chauffeurs zijn veelal zéér ouden van dagen die nog nooit een rijbewijs hebben gehad en aan wie omwille van verkeersveiligheid het advies is gegeven af te zien van voornemens om dit alsnog te halen.
Er zijn verschillende redenen waarom ik wel wat in zo’n sans permis zie. Ten eerste de snelheid. De wagentjes gaan maar veertig kilometer per uur (bergaf drie keer zo hard), dus tuf ik straks heerlijk over ’s lands wegen – met achter me een kilometerslange file, maar dat is achter me, dus daar heb ik in het geheel geen last van.
Ten tweede biedt het me de mogelijkheid om me de unieke rijstijl van de bestuurders van deze wagentjes eigen te maken, met alle voordelen van dien. Een van de belangrijkste aspecten van dit rijgedrag is dat de bestuurders er om vooralsnog voor mij onverklaarbare redenen van overtuigd zijn dat al die prachtig geasfalteerde wegen uitsluitend voor hén zijn neergelegd. En dat geldt ook voor die schitterende witte streep in het midden van de weg. Door daar pal op te blijven rijden, wordt het nog makkelijker om van A naar B te komen. Ontbreekt de witte streep, dan rijdt men zo veel mogelijk links tegen de berm aan; dat is de kant van de bestuurder en die heeft zo toch nog wat houvast. Dit bevalt mij wel.
Verder is het zo, en dat vind ik ook een enorm pluspunt, dat je als bestuurder van dit voertuig wordt geacht altijd vol gas te rijden, ook op smalle wegen waar automobilisten vaart minderen en zo veel mogelijk rechts gaan rijden opdat men elkaar kan passeren. Zoals gezegd doet de sans permisist niet aan dit soort flauwekul: zo hard mogelijk in het midden van de weg blijven of, als dat nodig is, zo veel mogelijk links. Bij het passeren van de in de berm belande tegenligger even naar het voorhoofd wijzen, wordt beschouwd als het toppunt van wellevendheid.
En dan kom ik op een van de pijlers van deze revolutionaire rijstijl: verkeersregels kan de bestuurder al rijdende zelf ontwikkelen en nader verfijnen. Hij is daar volkomen vrij in, met als enig criterium dat de voor de andere weggebruikers bestaande verkeersregels daarbij op geen enkele wijze als basis dienen. Om dit met een enkel voorbeeld wat duidelijker te maken: richtingwijzer naar rechts betekent afslaan naar links. Maar dit is niet noodzakelijk. Het kan ook inhouden dat de bestuurder rechtsaf gaat slaan, al ligt dit niet echt voor de hand. Logischer is het dan om gewoon rechtdoor te rijden. Een minstens zo belangrijke pijler, en dit kan misschien wel de basis van het hele systeem worden genoemd, is de grondhouding dat er überhaupt geen andere weggebruikers zíjn.
Ik weet niet wat u ervan vindt, maar dit is voor mij echt het ideale vervoermiddel en de brochures heb ik dan ook al aangevraagd. Ik hoef alleen nog een kleur te kiezen.