Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Totaal getikt

Ik zou ieder moment willen vastleggen, ervaren, proeven. Ook wanneer het stortregent, ook wanneer donkere wolken het uitzicht op de heuvels van de Morvan in de verte belemmeren. De natuur is hier inschikkelijk, zelfs wanneer het sneeuwt, en nooit grillig en extreem zoals in de Midi.
Onze buren, Parijzenaars uit de banlieue, zijn al op en bereiden hun vertrek voor. Ik hoor ze fluisteren in de straat: ‘Is het gas uit? Heb je de sleutels?’ Ze komen hier alleen in het weekeinde, rommelen dan de hele dag in hun tuin en barbecuen zelfs in de regen. De rest van de week is de straat van ons en van de drie auto’s die per dag langskomen. Die van de bakker, die van Jean-Louis, de boer die in de molen woont, en die van Patrick, die naar zijn werk in Corbigny gaat. Zo nu en dan het bedrijfswagentje van de Riolino’s, de plaatselijke dakdekkers, of de man van de elektra. Verder is het stil en liggen mijn poezen ’s middags languit te zonnen op het asfalt terwijl ik de rozen snoei.
Het was de man van de EDF die ons een paar maanden geleden als eerste begroette in ons nieuwe huis. Hij kwam de elektriciteitsmeter veranderen. Een klein rond mannetje met donkere, diepliggende ogen in een te grote helblauwe overall. Ik kwam hem vanaf de trap tegemoet en vroeg uit beleefdheid of hij voor de meter kwam. Hij gaf geen antwoord en liep om onze auto heen. Een oude rammelkast met het nummerbord van de Gard, immatriculé 30.
C’est votre voiture, ça?’, vroeg hij grimmig. Misschien hinderde de auto hem bij het uitladen van zijn materiaal en ik antwoordde: ‘Ik kan hem ergens anders zetten, als u wilt.’ Hij haalde zijn schouders op en pakte zijn tas van de grond. Zodra hij de brede trap naar het huis had beklommen, zette hij zijn tas weer neer en schudde zijn hoofd.
C’est fou’, mompelde hij. Alsof hij voor een raadsel stond dat hij onmogelijk kon doorgronden.
‘Wat?’, vroeg ik. Hij vroeg waar de meterkast was.
‘Is er iets niet in orde?’, vroeg ik toen hij zuchtend verdween in de wirwar van draden en voorwereldlijke stoppen die de trots van onze knutselende vorige eigenaar waren geweest. ‘Ik heb de dame van het agentschap in Clamecy gezegd dat…’
C’est bien’, onderbrak hij me. ‘Tout est bien.’
‘Het is een rare snuiter’, zei ik tegen François die de keukenkastjes aan het schilderen was.
‘Zolang hij maar in staat is de meter te verwisselen’, antwoordde hij met een grijns.
Binnen tien minuten was alles klaar en het mannetje vroeg ons om een handtekening. De rekening zou gestuurd worden. François en ik liepen met hem mee naar buiten. Zodra hij onze auto zag, zette hij opnieuw zijn tas neer en vroeg nu aan François: ‘Et ça, c’est votre voiture?’
‘Ja’, antwoordde François. ‘Pourquoi?’
‘U komt dus uit de Midi?’, vroeg hij.
‘Ja, uit de Gard, iets ten noorden van Nîmes.’
Pardonnez-moi, maar iemand die in Zuid-Frankrijk woont, komt niet naar de Nièvre, dat is ondenkbaar, tenzij u getikt bent. Tenzij u totaal getikt bent!’
‘En waarom?’, vroeg ik.
Parce que la Nièvre est un trou perdu. Er is hier niets, kijk om u heen, er is hier helemaal niets!’ En terwijl hij het zei, maakte hij een breed gebaar naar de prachtige glooiende heuvels in de verte. ‘Rien, rien, rien!’ Hij wierp ons een laatste onderzoekende blik toe en rende de trap af naar zijn auto. Als waren we een stel gevaarlijke gekken die hem naar het leven stonden. We hoorden hem door de bocht bij de kerk scheuren.
De stilte was teruggekeerd. François ging zitten op het bankje op het bordes en strekte zijn hand naar me uit. Zwijgend keken we naar het uitzicht. Onze kleine vallei met het statige kasteel van Agriez, het iets hoger gelegen Germenay en de blauwe omtrek van de Morvan in de verte. ‘We zijn getikt’, fluisterde ik.
‘Ja, totaal getikt’, antwoordde François met een glimlach. ‘Complètement fou.’

Als een godin in Frankrijk, de nieuwe verhalenbundel van Hendrickje Spoor over Frankrijk, is verschenen bij Uitgeverij Prometheus. ISBN 90-446-0464-3. Prijs €15.