Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Verkiezingsstrijd

Voor de eerste keer zouden we onze stem gaan uitbrengen ten behoeve van een nieuwe gemeenteraad. Veel spannender kon ons leven op dat moment in onze ogen nauwelijks worden, want in kleine gemeenschappen als de onze, zijn het de élus die de dienst uitmaken. En de gekozenen kiezen vervolgens uit hun midden de burgemeester. Vol spanning wachtten wij dus op de flyers van de diverse kandidaten, partijprogramma’s, uitnodigingen voor bijeenkomsten waar politici flink met elkaar in debat zouden gaan onder het altijd kritisch oog van de hele goegemeente en natuurlijk waren wij ook uiterst benieuwd naar de officiële stemlijsten met daarop alle partijen en hun kandidaten. Toen we een week voor de verkiezingen nog helemaal niets in onze brievenbus hadden gevonden en er ook overigens nauwelijks sprake leek van iets wat maar in de verste verte leek op een soort verkiezingsstrijd, begon de twijfel aan ons te knagen. Waren onze inschrijvingen op de kieslijst wel goed doorgekomen? Waren de postbodes in staking? Lag er een grote omgewaaide boom over onze toegangsweg? Werden we geacht zelfs iets te ondernemen? Wáren er eigenlijk wel verkiezingen?

Net toen we op het punt stonden om bij la mairie ons licht eens te gaan opsteken, kregen we post. Gemeentelijke post. Op de envelop was in een onduidelijk handschrift met balpen gekrabbeld dat de inhoud belangrijk was. Het was een heel kleine envelop. En heel dun. De inhoud bestond uit een verklaring van onze burgemeester over al het goeds dat hij en zijn gemeenteraadsleden in de voorbije termijn voor onze gemeenschap hadden gedaan, waarbij hij voor alle zekerheid de beide feiten waaruit dit goeds bestond nog eens memoreerde, en dat hij dit goede werk graag wilde voortzetten. Bijgevoegd was een lijst met de kandidaten waaruit wij konden kiezen; zijn lijst. Wanhopig en eigenlijk tegen beter weten in, zocht ik in de envelop naar andere lijsten met kandidaten. Niets. Dit was het. Geen alternatieven. Slikken of stikken.

In het land van liberté, egalité en fraternité (ou la mort) had ik mij de verkiezingen toch iets anders voorgesteld. In de loop van de rest van die week werd het mij steeds duidelijker dat in zo’n klein dorp als het onze, lokale verkiezingen eigenlijk niet veel meer zijn dan het veilig stellen van je eigen belangen. Steun je een herverkiezing van de vertrekkende burgemeester en zijn kandidaten, dan kun je op jouw beurt rekenen op de steun van de herbenoemde gemeenteraad. Een nieuw stukje asfalt hier, een vlot afgegeven vergunning daar, de deuren van het gemeentehuis staan altijd voor je open. Maar wee degene die het waagt om openlijk de kant van de oppositie te kiezen. En op zich zijn er tegenstanders genoeg, maar die blijken niet in staat om hun krachten te bundelen om de doodeenvoudige reden dat ook in die kringen allerlei onderlinge ruzies en vetes spelen die soms lijken terug te gaan tot de vroege Middeleeuwen. Het ogenschijnlijk zo vredige landschap van ons platteland, toont zijn ware en grimmige gezicht zodra de plaatselijke verkiezingen in aantocht zijn. Oude rekeningen worden vereffend, nieuwe worden opgemaakt.

Tekenend in dit verband was een pamflet dat vlak voor de verkiezingen plotseling circuleerde in een naburig dorp, waarin de burgemeester en de gemeenteraadsleden van dat stadje werden vergeleken met Onze Lieve Heer en zijn discipelen. Het was de hoogste tijd, aldus het vlugschrift, voor een nieuw elan, voor een burgemeester die daadwerkelijk wat betekende voor de gemeenschap en zich niet beperkte tot het links en rechts geven van wat slappe handjes en het strooien met loze beloftes en vage toezeggingen. Er moest weer een frisse en voor de gemeenschap positieve wind gaan waaien. Niet zo leuk misschien voor de zittende burgemeester, maar, zo werd fijntjes opgemerkt, die zat daar eigenlijk alleen omdat hij het baantje van zijn vader had geërfd. Net als al zijn onderdanen, zou deze man dan een échte baan moeten gaan zoeken en misschien zelfs wel acht uur per dag moeten gaan wérken! Het zal u ongetwijfeld niet verbazen dat het pamflet niet was ondertekend.

Heeft het nog wat uitgemaakt? Welnee, net als ónze burgervader, is ook die burgemeester meteen in de eerste ronde herkozen. Op zijn Frans noemen ze dit heel toepasselijk mettre de l’eau dans son vin oftewel vrij vertaald: iedereen heeft eieren voor zijn geld gekozen. Gelukkig zijn er over zes jaar alweer
nieuwe gemeenteraadsverkiezingen...