Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Columns archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Zwart van de forellen

‘Viens voir’, schreeuwt ze opgewonden in het typische accent van de Gard dat ze zich heeft aangeleerd. ‘Vite! Vite!’
Ik denk minstens dat het monster van Loch Ness is gesignaleerd en snel met onze hond Lucca het trapje af naar de rivier. Wanneer ik op de rotsen ben geklauterd, word ik met drie zoenen begroet.
‘Wat is er aan de hand?’, vraag ik.
‘Kijk, forellen’, zegt Loulou en wijst naar het water. ‘Duizenden regenboogforellen!’
Het anders zo groene water ziet inderdaad zwart van de forellen. Ze hangen lui in de stroming. De jongens werpen hun hengels in het water en halen onder luid geschater de ene forel na de andere op. Zodra ze van de haak zijn afgehaald, worden ze spartelend en wel aan Loulou gegeven, die ze zonder een spier te vertrekken met een steen knock-out slaat.
‘Loulou!’, roep ik uit.
‘Ga nou niet truttig doen’, zegt ze. ‘Aan dat stadse gedoe hebben we niets.’
‘Waar komen ze vandaan?’, vraag ik, maar iedereen is zo opgewonden dat ik geen antwoord krijg.
‘Hoppa,’ roept een van de jongens, ‘c’est une grosse celle-là’, en hij werpt het beest in mijn schoot. Ik houd de glibberende forel stevig in mijn hand. Een glad mooi vel met ontelbare kleuren. Onze hond likt over zijn naar lucht happende mond.
Vrolijk pakt Loulou de vis van me over en brengt hem koelbloedig zijn doodslag toe. Ik kijk vlug de andere kant op.
‘Als hij eenmaal met geschaafde amandelen in de pan ligt, denk je er wel anders over’, zegt ze en geeft nog een flinke mep op een naspartelende vis.
‘Als jullie in dit tempo doorgaan, blijft er geen een over’, zeg ik tegen de jongens.
Maxime, de beste van het stel – met een haast meisjesachtig engelengezicht en te lang blond haar – antwoordt: ‘Mais non, we gooien de kleintjes weer terug. Wil je er ook een paar vangen?’
Sinds mijn vijfde heb ik geen hengel meer vastgehouden en het werpen van de lijn is moeilijker dan ik dacht. Maar na een paar keer gaat het beter en onmiddellijk heb ik beet.
‘Hij is te klein’, roep ik hoopvol.
‘Nee, hij is goed.’ En het spartelende dier verdwijnt naar de schoot van Loulou.
Na een halfuur keer ik met een bloederige buit van zes forellen terug naar huis. Ik ben ontzettend bang dat ze nog leven en ren zo snel ik kan de steile trappetjes van onze tuin op. Op het terras zitten Michel en François.
‘Hé patronne, waar kom jij vandaan?’, vraagt Michel.
‘Er zijn duizenden regenboogforellen in de rivier.’
François neemt de vissen van me over en legt ze op een krant.
‘Des truites?’, herhaalt Michel.
‘Ja, het water ziet er zwart van…’
Hij kijkt heel ernstig opeens. ‘Pardi, dat zijn de forellen die we vanochtend hebben losgelaten voor het visseizoen dat overmorgen begint.’
‘O nee!’, roep ik geschrokken uit. ‘Wat vreselijk! En de anderen dan? Maxime en Loulou en…’
‘Stropers’, zegt François. ‘Des braconniers.’
Ik kijk kennelijk zo verbouwereerd dat Michel in de lach schiet. ‘Ce n’est pas grave, ma petite patronne’, zegt hij vrolijk. ‘Je bent nu ook stroper geworden; een van de gars du village. Weet je wat, ik neem er twee mee naar huis en dan praten we er verder niet meer over, d’accord?’

Hendrickje Spoors bundel verhalen over Frankrijk verschijnt in april bij Uitgeverij Prometheus onder de titel Als een godin in Frankrijk.  Prijs €15.