Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Magazine archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



La piscine

Maar de zwembadboer heeft je 46.000 euro geïncasseerd, een enorm gat gegraven, dat volgestort met beton om daarna nooit meer terug te komen. En zo zit je dan al anderhalf jaar te wachten op de man die steeds weer belooft nu echt te zullen komen om van het gat een heus zwembad te maken.
Dit overkwam een Engelsman die zijn droom om een huis in la douce te kopen eindelijk in vervulling zag gaan en het is geen verzinsel. Sterker, het begint hier in het zuiden van Frankrijk eerder regel dan uitzondering te worden. Het aantal aanvragen voor de aanleg van een zwembad in de eigen tuin is de laatste twee jaar met bijna dertig procent gestegen. De zwembadbouwers kunnen het niet aan maar zullen bij een nieuwe aanvraag ook niet eerlijk zeggen dat ze de opdracht niet kunnen aanvaarden. Integendeel. Iedere nieuwe aanvraag wordt gehonoreerd. De klant moet een groot gedeelte van het geld van tevoren betalen (de materialen moeten immers worden besteld), de graafmachine arriveert, het gat komt er en daarna blijft het stil. Lang stil.
Het overkwam ook onze goede vrienden die in de loop der jaren een mooie band hadden opgebouwd met een zwembadboer uit hetzelfde dorp. Regelmatig dronk hij na gedane arbeid elders een koel biertje bij onze vrienden. En toen ze gingen verhuizen naar een dorp verderop was er dan ook geen seconde twijfel wie hun nieuwe zwembad moest aanleggen. De offerte werd goedgekeurd, een deel van het geld betaald en het contract getekend. Oké, het kostte wel wat telefoontjes voordat de graafmachine een paar maanden later dan afgesproken arriveerde, maar het werk begon. En lag weer stil.
En zo begon hun zwembaddrama. De bouwer kwam pas na eindeloze telefoontjes en bezoekjes aan de zaak. Deze zomer, anderhalf jaar nadat het gat was gegraven, lag er dan een zwembad. Hier en daar moesten nog leidingen worden weggewerkt, het terras moest nog worden aangelegd maar er kon worden gezwommen.
Maar ja, een mens wil ook wel eens zitten en liggen naast het bad. Dus het gebel begon weer: waar blijft het terras? Maar de gezellige zwembadboer dronk zijn biertjes inmiddels elders en liet zich niet meer zien. Zelfs een brief op hoge poten waarin juridische stappen werden aangekondigd mocht niet baten. Sterker, de man belde op en meldde doodleuk dat hij na zo’n brief gewoon niet meer zou komen. Dus moesten de vrienden op zoek naar iemand anders die het karwei wilde afmaken. Die is gevonden maar de zwembadboer eist betaling van het bedrag zoals vastgelegd in het contract. En dus volgt toch nog de gang naar het tribunal, waar de rechter mag oordelen. Een gang die vele maanden in beslag zal nemen want de rechterlijke molens in Frankrijk draaien langzaam, heel langzaam.
Inmiddels heeft ook het populaire dagblad La Depêche bericht over de schandalige gang van zaken bij de vele gedupeerden die een zwembad hebben besteld, aanbetaald en soms meer dan twee jaar moeten wachten. Maar het lijkt er niet op dat er door dit kritische artikel iets verandert. Zolang steeds meer mensen een duik willen nemen in hun eigen bad en de bouwers niet melden dat ze geen tijd hebben, blijft het misère.
De ‘liner’ in ons drie jaar oude zwembad begint op te krullen. Dat valt onder de garantie van tien jaar. Na het eerste telefoontje meldde de zwembadman al dat wij dan vast iets verkeerds hebben gedaan. En hij had echt geen tijd om te komen kijken naar het euvel. Dus staan we nu voor de keus: de martelgang naar het tribunal of berusten en hopen dat de zaak niet gaat lekken.
Nou ja, we hebben de hele winter om daarover na te denken.