Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Magazine archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Saucisse de Toulouse

In Albi, de hoofdstad van het departement Tarn, zijn in augustus bijvoorbeeld drie dagen lang muziekfeesten. Op alle pleinen spelen, gratis toegankelijk, artiesten van naam. In Lautrec wordt het feest van de beroemde rode knoflook gevierd, in het schilderachtige Cordes sur Ciel zijn middeleeuwse feesten en in Gaillac wijnfeesten. Deze feesten zijn beroemd, maar ieder zichzelf respecterend dorp brengt de zomer met muziek, bal en diner feestend door. Alles in de open lucht natuurlijk.

In ons dorp is het niet anders. Alhoewel, de meeste dorpen organiseren zo’n drie feesten per zomer. Ons dorp organiseert twee grote feesten, maar geeft daarnaast iedere woensdagavond een diner dansant op het dorpsplein. Een paar honderd mensen zetten zich, schoon geschrobd en prachtig uitgedost, wekelijks aan de lange tafels. Baby’s in de wagen, kinderen hollend en spelend over het plein in afwachting van het moment dat zij het bal, om stipt tien uur, mogen openen. Want zo gaat dat, de eerste tien minuten is de vloer uitsluitend voor les petits.

De maaltijd wordt verzorgd door het feestcomité, bestaande uit de dorpelingen die een zekere status hebben – de apotheker, de burgemeester, de belangrijkste ambtenaar en nog zo’n acht heren en dames. Halverwege de middag begint de geur van de saucisse de Toulouse door het dorp te drijven. Meters van deze smakelijke worst worden vakkundig geroosterd op een gigantische barbecue. De knoflooklucht van de soupe de fromage mengt zich daar algauw doorheen. Jarenlang was het een vrolijke gebeurtenis. Onder het tevreden en goedkeurend oog van het feestcomité. Maar deze zomer was het anders. Het comité zat aan een aparte tafel, vergat te dansen en vergaderde met zorgelijke gezichten. En de tafels waren ook opvallend minder bezet. De crisis? Ach, voor al dat moois betaalde je niet meer dan vijftien euro per persoon.

Ik vroeg aan het comité wat er aan de hand was. Ze keken me verbaasd aan. Of ik het niet gezien had: legere tafels, maar vanaf tien uur wel een bomvolle dansvloer. Oh ja, ze kwamen nog steeds uit de wijde omgeving naar het dorp, maar ze bleven wachten op bankjes in de omgeving van het dorpsplein tot de muziek begon. Want daar kwamen ze écht voor, niet voor de saucisse of de soupe de fromage, nee, ze kwamen om te dansen, gratis en voor niks. Want eten is er al op zoveel plaatsen en eerlijk is eerlijk, het diner van ons dorp stelt bar weinig voor. In andere dorpen, waar het diner dansant maar een paar keer per jaar wordt gehouden en de kas dus beter is gevuld, is het eten stukken lekkerder.

Ons dorp zit nu dus met een probleem. Uit de tafelopbrengsten wordt immers de band betaald en nu komen veel brutaaltjes voor nop dansen, de inkomsten dalen en de kosten blijven gelijk. ‘Doe het dan net zo als in de andere dorpen’, opperde ik. ‘Niet meer iedere week, maar twee of drie keer per zomer, dan kunnen jullie ook eens iets anders serveren dan de saucisse.’ Een geschokt zwijgen viel me ten deel. Toen ik weer naar mijn eigen plaats liep, hoorde ik de ambtenaar nog wel iets mompelen over die étrangers en dat die maar bar weinig gevoel hebben voor de tradities van het dorp.

Deze winter gaat het comité gebruiken om een oplossing te vinden. Wordt vervolgd dus...