Deze site gebruikt cookies om informatie op te slaan op uw computer. Door het gebruik van onze site accepteert u de voorwaarden. Lees onze Cookie Verklaring.
Doorgaan

Magazine archief


NEEM OF GEEF EEN ABONNEMENT OP LEVEN IN FRANKRIJK

En ontvang de nautische dekbedovertrekset t.w.v. € 89,95!



Golfballen uit de hemel

Deze herfst geen heerlijke geuren van pruimen die in grote vaten stonden te gisten tot de alcoholische versnapering eau de vie en geen geuren van tomaten die in grote pannen stonden te pruttelen tot coulis. In mijn dorp kon namelijk niet worden geoogst. Een natuurramp(je) heeft de bewoners getroffen. Na maanden van strakblauwe luchten en uitdrogende rivieren, werd het op een namiddag werkelijk vanuit het niets pikkedonker. In no time was de lucht gitzwart en joeg de wind door het dorp. Na vijf minuten had die de snelheid van een orkaan. Het water werd het zwembad uitgezwiept, het zag er spectaculair uit en ik dacht nog: fijn dat ‘t nu gaat regenen, dat heeft de natuur hard nodig. Maar het was geen regen, nee, hagelstenen zo groot als golfballen teisterden het dorp. Niet meer dan een half uur was er nodig om de zomerse overvloed te veranderen in een kale boel. Takken en bladeren, pruimen, sla, tomaten, pompoenen, vijgen... noem maar op, alles werd van de bomen en struiken gerukt. De moestuinen waar de Fransen zo noest en liefdevol maanden aan hadden gewerkt, werden in een klap weggevaagd.

Zolderraampjes vernield, auto’s zwaar beschadigd. De rijen in de doe-het-zelf-zaken voor de afdeling met glas-met-staaldraad waren daags erna ellenlang. De experts van de verzekeringsmaatschapijen maakten overuren, de carrosseriebedrijven zijn zelfs nu nog volgeboekt. En in het dorp begonnen zelfs de meest verstokte sceptici aarzelend toe te geven dat er toch wel wat met het klimaat aan de hand moest zijn, want zo’n extreem natuurgebeuren hadden ook de oudjes nog nooit meegemaakt.

En zo belandde ook onze auto in de garage. Eerst moest ‘de expert’ langskomen, dus voor alle zekerheid hield de garage de wagen twee dagen vast. Een paar maanden later zou dan de afspraak voor de reparatie worden gemaakt. Daarna zouden we een week autoloos zijn. Zo gezegd, zo gedaan. De dag voordat de auto definitief kon worden opgehaald, belde ik nog voor alle zekerheid: ‘Kan ik hem morgenochtend komen ophalen?’ ‘Mais bien sûr!’ riep de receptionist opgewekt. En ja, daar stond-ie dan. Maar nog met evenveel butsen en deuken als een week daarvoor. Verbijstering. ‘Tsja’, legde de man van de garage uit: ‘U moet maar met uw verzekering bellen, want de expert keurt de reparatie niet goed.’ Ik ontplofte. Waarom dan niet even gebeld of gemaild dat er problemen waren? Waarom de dag ervoor niet eerlijk gezegd dat de wagen niet was gerepareerd? Maar mijn woede had geen invloed, schouderophalend werd steeds weer verwezen naar die vervelende expert. Terwijl de garage toch maanden tevoren het schaderapport had goedgekeurd.

Twee telefoontjes met onze verzekeringsman later begrepen we er dit van: bij nader inzien had het carrosseriebedrijf geen zin om ons automerk te repareren. De garage was er geen dealer van. Ik zal u het leuren met onze auto besparen. Maar het heeft nog maanden geduurd voordat de kwestie was opgelost. De een vond het schadebedrag te laag, daarvoor kon de reparatie echt niet worden uitgevoerd, de ander zat tot komende zomer (!) vol. Uiteindelijk, na overleg met de assuradeur, is de auto in Nederland opgelapt. Zonder problemen, zonder wachttijden. Ach, de Franse ondernemersgeest en de klantvriendelijkheid zijn nu eenmaal niet volmaakt.