Druivenplukkers gezocht!

Ieder jaar is het weer dezelfde uitdaging: wie gaat mijn druiven plukken? Op de foto’s van de eerste jaren zie ik nog enthousiaste studenten gitaar spelen aan de lange tafel voor het huis. Op de laatste dag werd de oogstkar versierd, de plukkers kwamen zingend het erf op; de laatste avond was er een feestmaal en dansten we in de kelder. Het lijkt een herinnering uit een andere wereld.

Dit jaar had ik een groep sombere Marokkanen die mijn blik vermeden, mijn koffie en koekjes niet wilden en vooral geen voet in de ‘onreine’ kelder wilden zetten. De kelderhulp die de buurman had gestuurd bleek een kop kleiner dan ik en stond zo instabiel op zijn benen dat ik hem geen ladder op durfde te sturen. Dus tilde ik zelf maar de kisten met druiven, trok de zware slangen naar boven en was de enige hulp om met Jean-François de loodzware pers te verplaatsen. Na een maand was ik drie kilo lichter en had ik spierbundels die ik nog nooit eerder had gezien. Maar gek genoeg, ondanks alles was die er: die magie die alles de moeite waard maakt. Toch moet het anders.

“Wat heerlijk, de oogst!” roepen een paar enthousiaste bezoeksters als ze me vervuild uit de kelder zien komen. Ik vermoed dat ze niet weten waar ze het over hebben, maar ik vergis me: toen ze student waren gingen ze ieder jaar naar Frankrijk om druiven te plukken.

“Maar het is wel zwaar werk,” breng ik er voorzichtig tegenin, “aldoor gebukt staan, de eerste dagen last van je rug.”

“Nou en,” zeggen ze, ‘het is een unieke sfeer, je bent lekker buiten, je werkt aan een product waar je van houdt. We zouden het zó weer doen!”

Het is alsof ik opeens het licht zie! Ooit kwam een leuke groep Nederlandse mannen als vriendenuitje met de oogst helpen. Gemotiveerd en efficiënt, niet alleen omdat ze van wijn hielden, maar ook uit sympathie voor mij. Ik dacht te weten waarom dat uiteindelijk toch geen oplossing was: ze waren niet met genoeg om een complete groep te vormen. Ik kon vooraf geen precieze datum doorgeven. En vooral: ik was veel te druk in de kelder om ze een leuke totaalervaring met lunches en dergelijke te kunnen bieden.

Volgend jaar is het mijn twintigste oogst en ik geloof dat ik nu pas het woord ‘delegeren’ begin te begrijpen. Natuurlijk blijf ik zelf de wijn maken, maar er is in de kelder zo veel dat ik kan delen met mensen die dat interessant vinden. Natuurlijk kan ik lekker koken, maar is het erg als ik de boodschappen betaal en iemand anders het eten maakt? We oogsten tegenwoordig alleen nog in de ochtend, dus ja, je moet vroeg op, maar de zon die opkomt boven de rotsen is spectaculair. In de middag kun je naar de rivier, het strand, naar dorpen en steden – er is hier zo veel te doen. En waarom de oogst niet splitsen in delen van drie of vier dagen?

Dit is dus niet alleen een column maar ook een oproep: wie zoekt een paar dagen avontuur in september? Vele handen maken licht werk! terre.desdames@gmail.com of Instagram terre.desdames

Lidewij is wijnmaker in de Languedoc op haar domein Terre des Dames.
www.terredesdames.com

 

Schrijfster Lidewij van Wilgen verhaalt over haar dagelijkse leven in Frankrijk.