Een complexe nalatenschap Slot

Een complexe nalatenschap, slot
Ik sluit af met de ontknoping van de kraak van de portierswoning. De eerdere episodes, met meer
details, leest u terug op mijn website.
Bij aankomst brandt er licht in het huisje, dat bij ons laatste bezoek toch heus leeg was. Rammelen noch
roepen leidt tot enige reactie. Daarom nog maar eens de politie gebeld. Maar het is al na negenen. “Belt
u morgenochtend maar terug”. Waarom trokken buren niet eerder aan de bel? Laksheid? Angst voor
represailles? Voor onze cliënten ontvouwt zich in elk geval een rampscenario. De Franse politie kan
nauwelijks nog iets uitrichten zodra krakers kunnen aantonen dat ze er enkele dagen zitten. Inmiddels
hangt de was aan de lijn, staat er wat tuinmeubilair, ligt er haardhout. De boel lijkt al weken bewoond.
Maar we hebben ons niet naar het Zuiden gehaast voor het starten van een papieren procedure. Er moet
iets gebeuren, en een brutaal mens heeft de halve wereld! Na twee lange dagen, nog vijf telefoontjes
met gendarmerie en Police Nationale en bezoek aan nog eens twee stations de police, treffen we
eindelijk een pragmatische policier die bereid is om de volgende ochtend een paar mannetjes te sturen.
Waarachtig: stipt 9:15 arriveert een Berlingo met drie agenten, die direct hun vermoeden uiten over de
herkomst van onze gasten. De Côte d’Azur wordt dat najaar namelijk overspoeld door Moldaviërs, die via
schimmige netwerken worden gelokt en volstrekt tevergeefs hopen op asiel. De frustratie over de
hiermee gepaard gaande overlast en criminaliteit leidt tot een creatief idee: we zullen – met rugdekking
van deze drie potige heren – onze krakers aanbieden om géén aangifte van inbraak te doen, mits ze nog
diezelfde dag zullen vertrekken. Strikt juridisch uiteraard kansloos. Maar een huis van een ander inpikken
is evenmin netjes, nietwaar?
Na lang kloppen opent een slaperige jongeman de deur. Hij spreekt geen Français, noch English. Wel
Russki en ein bisschen Deutsch, wellicht hopend dat wij dan wel bakzeil zullen halen. Helaas voor hem
spreekt mijn kantoorgenoot vloeiend Duits en verloopt de onderhandeling met de krakers – vier in
totaal, niet onvriendelijk en inderdaad uit Moldavië – verbluffend soepel. Ons gewaagde plan lijkt te
slagen! Dit stukje laat geen ruimte voor de sappige details maar het avontuur eindigt ermee dat wij de
krakers eigenhandig hebben helpen inpakken, zodat het huisje nog dezelfde middag kon worden
gebarricadeerd, om herhaling te voorkomen. Zoveel geluk zul je immers niet nog eens hebben.
Nu is de rust weergekeerd, de erfgenamen opgelucht en het vertrouwen in de afwikkeling van deze
erfenis hersteld. Die afwikkeling gáát plaatsvinden. Hij zal echter niet zo boeiend zijn, dat ik er nog meer
episodes aan wijd.