Koop geen huis naast de rivier

Ook deze winter was het weer raak in Zuid-Frankrijk, overstromingen. U weet dat in Nederland vaak sneller dan wij; u krijgt de beelden op het nieuws, wij zitten in een waanzinnige stortvloed van regen. Internet is als voorbode dan al uitgevallen gevolgd door stroomstoringen. Tien jaar geleden waren hier de meest overweldigende overstromingen met een flink aantal doden, maar ook veel dode dieren, die via de totaal uit hun oevers getreden rivieren naar zee werden gesleurd. Een paar jaar later werd ook Cannes getroffen en lagen er honderden auto’s op elkaar gestapeld als gevolg van de kracht van het water wat uit de bergen door de straten denderde. De overheid had beloofd dat er maatregelen getroffen zouden worden. Dat is plaatselijk zeker gebeurd, de bovenstroom van de rivieren is aangepakt, maar toch wist de rivier de Argens weer vijf tot zes meter te stijgen. En dan zie je een rijzende muur van vijf meter die plotseling door het dal stormt en alles in haar donderende vaart meesleurt. Huizen die te dicht bij het water staan, lopen tot de eerste etage vol met water. En dat gaat met een enorm geweld. Alles wat de rivier met zich meesleurt zoals stenen en boomstammen van enkele meters gaan met een razend vaart dwars door de ramen naar binnen en slepen je hele huisraad mee. 
De volgende dag als de zon weer schijnt, staan de bewoners verbaasd naar beneden te kijken en zien een totaal ander uitzicht dan de dag ervoor. De ravage is niet meer te overzien en dit is in tien jaar tijd al de vijfde keer. De rivier de Argens ligt weer in haar bedding en enige wat nog herinnert aan het geweld is dat op vijf meter hoogte in de bomen de huisraad hangt zoals plastic, matrassen, delen van kasten, deuren en halve caravans. Dan begint de opruimingsoperatie, eerst de straten in de dorpen en de steden en daarna het buitengebied. Vervolgens komt er een nieuw probleem bij kijken. Een paar idioten bedenken dat als er toch al zoveel troep ligt, er nog wel wat bij kan. Mensen halen hun zolders en kelders, die niet eens ondergelopen zijn, leeg en storten hun oude rommel overal in de natuur, want het wordt daar nu toch opgeruimd. Jammer, want het ligt er dan vaak een jaar te wachten op de volgende overstroming om dan in de bomen gehangen te worden.

Joost Schwartz – Bastion d’Azur