Nieuwe kansen

Lidewij is wijnmaker in de Languedoc op haar domein Terre des Dames.
www.terredesdames.com

Ik ben heel benieuwd waar jullie deze column zullen lezen: aan de rand van een zwembad ergens in Zuid-Frankrijk, of toch gewoon in de eigen Nederlandse achtertuin? Op het moment dat ik dit stukje schrijf is er nog niets duidelijk. Ik heb veertig uitnodigingen verstuurd voor een feest deze zomer, maar vermoed dat ik de gereserveerde chambres d’hôtes toch maar vrij ga geven. Want wie zal er vanuit België, Duitsland of Nederland deze kant op kunnen komen? Wie van jullie zal ik op het domein gaan zien? Gaat hier überhaupt iemand komen? Dit gaat een vreemde zomer worden.

Halverwege maart stond ik voor een zware beslissing: moest ik de botteling van mijn witte wijn en rosé door laten gaan? De kosten voor flessen, kurken en de botteling zelf liepen tegen de dertigduizend euro, terwijl tegelijkertijd alle restaurants in Europa gesloten waren. De meeste importeurs hadden al aangegeven voorlopig eerst hun voorraden op te maken en niets te zullen bestellen. Na een paar slapeloze nachten besloot ik er toch voor te gaan: met alleen rode wijn zou ik de zomer niet doorkomen. Het was even slikken toen ik aan het einde van de dag de deuren van mijn afgeladen opslag dichtdeed: wie zou dit in vredesnaam gaan kopen?

De oplossing kwam sneller dan ik had durven vermoeden: nog geen twee dagen later sprak ik met Xavier van Wijnkoperij Okhuysen. Ik ken hem al langer dan ik wijn maak. Ooit was ik simpelweg klant in zijn winkel in Haarlem, sinds jaren ben ik een van zijn ‘Franse’ producenten. “De enigen die nu je wijn kunnen kopen zijn particulieren”, zei hij. “We gaan het ze voorstellen.” Ik schreef een stukje waarin ik de situatie uitlegde, Laar maakte een paar mooie foto’s. Xavier gebruikte de informatie voor een mail die hij aan zijn klanten stuurde. Ikzelf postte dezelfde informatie op Instagram, op Facebook en het wachten begon. Sneller dan ik verwachtte kwamen de eerste reacties: “Natuurlijk gaan we je helpen”, “Mooie actie, gaan we doen!” Mensen die ooit op het domein waren geweest, die ik kende van de proeverijen bij Okhuysen of die simpelweg van mijn wijn houden, stuurden een voor een berichten die ik met een steeds warmer gevoel las. Ik zat dertienhonderd kilometer van ze vandaan, op een afgelegen domein tussen de wijngaarden – maar ik was dus duidelijk niet alleen. Nog nooit had ik zo direct gemerkt hoe veel mensen er achter me staan, hoe veel mensen ik raak met het werk dat ik doe.

Aangemoedigd door de reacties uit Nederland besloot ik ook een mailing te sturen aan mijn vrienden en kennissen in Frankrijk, die net zo positief reageerden. Zonder het virus was ik waarschijnlijk voor altijd blijven hangen in de bescheiden gewoonte mijn wijnen nooit rechtstreeks aan te bieden. Blijkbaar was er een crisis voor nodig om me te laten zien dat mensen het alleen maar leuk vinden.

Terwijl ik dit schrijf zie ik de zon langzaam opkomen over de wijngaarden. Jean-François rijdt langs met de tractor, hij gaat maaien vandaag, het gras groeit snel tussen de rijen in deze tijd van het jaar. Nog even en de wijngaarden zullen in bloei staan en de nieuwe druiven zullen zich vormen. Wat er ook gebeurt, het leven gaat door.