Een koop met haken & ogen – deel III, slot

Dit is het laatste deel over een aankooptraject dat veel weg heeft van een achtbaanrit. Delen een en twee leest u terug op mijn website of in de vorige edities van dit magazine.
Het ‘misverstand’ over de verdwenen duizend vierkante meters is zo onmiskenbaar, dat ik ervan uitga dat het met één telefoontje naar de notaris wel opgehelderd is. (Niet gedacht dat ik met twintig jaar ervaring nog zo naïef kon zijn.) Want tot mijn stomme verbazing stelt ook de notaris doodleuk dat het perceel niet in haar definitieve verkoopakte, de acte de vente defintif voorkomt. Ik vraag haar beleefd of ze misschien de illusie heeft dat ik de inhoud van haar eigen koopovereenkomst niet begreep en stel voor dat ze binnen drie dagen de gecorrigeerde acte aflevert, gebaseerd op de werkelijke afspraken. Na het nodige gedraai bekent ze dat haar onbetrouwbare opdrachtgever die grond aan de verkoop probeerde te onttrekken omdat hij nog altijd geen definitieve vervangende woning heeft. Hij wilde daarom zolang bij zijn zoon en schoondochter intrekken, om uiteindelijk een aardig stulpje te bouwen op het verduisterde perceel. Het zou je buurman maar worden…
Ik confronteer mijn cliënten met dit zoveelste staaltje en geef ze nogmaals in overweging, zich terug te trekken. Een van hun opschortende voorwaarden, conditions suspensives, kan nog eenvoudig worden ingeroepen zodat ze geen financiële kleerscheuren oplopen. Maar nee: “wij vieren deze Kerst op ons kasteel!” Ik wil het feestje niet bederven, slik mijn afkeer van de listige verkoper weg en blijf vastberaden om elke voetangel, klem of valkuil bloot te leggen.
Het blijft echter rustig en eindelijk breekt de dag van de overdracht aan. Ook in Frankrijk is het gebruikelijk om het gekochte direct vóór de gang naar de notaris nog te inspecteren. Is het huis leeg? zijn alle sleutels aanwezig, et cetera. Het zal u niet verbazen dat ook hier het protocol haperde. Zo waren twee immense borders vol prachtige hortensiastruiken brutaal leeggeruimd en keurig aangeharkt, wat helaas niet kon worden gezegd van een van de schuren. Die stond nog tot de nok vol rommel, waaronder een lekkende tractor en honderden houten kratten en kisten. Monsieur de verkoper wist echter zeker dat Mark en Jantien hadden gezegd, al dit moois te willen overnemen en vond dat hij hen met het rooien van die ‘zieke‘ struiken juist een dienst had bewezen. Hij was des duivels dat ik de notaris meldde dat er pas zou worden getekend als 30.000 euro van de koopsom in depot zou worden gehouden, die pas zou worden vrijgegeven als verkoper de boel binnen twee weken op orde had.
Is het uiteindelijk goed gekomen? Mais bien sûr: de schuur is ontruimd en voor het herstellen van de tuin is een passend bedrag achtergebleven. Er waren momenten dat ik persoonlijk de stekker eruit had willen trekken, maar was enorm dankbaar toen Mark en Jantien me een selfie stuurden van hun tweeën voor een prachtig haardvuur, met Joyeux Noël eronder.