Huizenaanbod

Column 2
Isabel Flipse
isabelle-flipse
isabelle-flipse

Het (ver)erven van een Frans huis

Isabelle Flipse

 

Wie mijn stukjes geregeld leest – in 20 jaar zijn het er bijna honderd – weet dat ik probeer ook de taaiste onderwerpen leesbaar te behandelen. Wat een doorgewinterd jurist reuzespannend vindt, kan voor normale mensen immers ronduit slaapverwekkend zijn. Het liefst beschrijf ik een casus uit mijn praktijk, combineer er twee of voeg ter illustratie een vleugje ‘drama’ toe. Nu wijk ik daarvan af.
Ik vermeld hier wat algemene zinvolle feiten over het Franse huis en ‘de dood’. Niet het gezelligste onderwerp, maar het blijkt vaak een hele geruststelling dat bij zo’n treurige gelegenheid kan worden teruggegrepen op een soort ‘eerste hulp bij erfenissen’.

Zoals u wel zult weten, gaan bij iemands overlijden al zijn of haar eigendommen en rechten, maar ook verplichtingen, over op diens erfgenamen. Het geheel van eigen-dommen en schulden is de nalatenschap of erfenis. De erfgenamen zijn verantwoordelijk voor de afwikkeling van de nalatenschap.
Dat is voor bijna niemand dagelijks werk, en
al helemaal niet als er buitenlands vermogen in het spel is. Was de overledene (mede-)eigenaar van bijvoorbeeld een Frans vakantiehuis, dan is het inschakelen van een Franse notaris een vereiste. Die zal zich bezighouden met de aangifte erfbelasting, de aktes voor het wijzigen van de tenaamstelling van de woning, et cetera.

Meestal blijkt vroeg of laat (te laat!) dat de communicatie met de Franse notaris niet goed genoeg verloopt om de zaken zonder stress en binnen de geldende termijnen af te wikkelen. Dat leidt, in deze toch al emotioneel beladen tijd, niet zelden tot financiële schade en conflicten met de notaris of zelfs tussen de erfgenamen. Een concrete schuldige is zelden aan te wijzen. De taalbarrière is
groot en verschillen in juridische, fiscale en culturele gebruiken spelen altijd een rol.
Weet dat de meeste Franse notarissen nauwelijks Engels spreken en sowieso moeten alle aktes in de Franse taal gesteld zijn. Het vertalen van alle papierwerk bij een eenvoudige nalatenschap kost al gauw tweeduizend euro. Die kosten en ander malheur zijn meestal te voorkomen. Door zich tijdig – en dat is echt zo kort mogelijk na een overlijden – te wenden tot iemand die letterlijk en figuurlijk ‘de taal spreekt’ en al honderden Franse erfenissen heeft begeleid.

Schrijfster Isabelle Flipse verhaalt over haar dagelijkse leven in Frankrijk.

Column 2
Isabel Flipse
lidewij-van-wilgen

Thuis aan mijn lievelingsplein

Lidewij van Wilgen

 

Lidewij is wijnmaker in de Languedoc op haar domein Terre des Dames.
www.terredesdames.com

Toen we hier twintig jaar geleden kwamen wonen was dat uitsluitend vanwege het mooie huis met de wijngaarden eromheen. Dat er op een kwartiertje afstand een stad was speelde nauwelijks een rol. We gingen er misschien eens per week naartoe voor de markt, maar Béziers was in die tijd niet echt een toeristische trekpleister. De Haussmann-panden waren al sinds de bouw ervan niet meer schoongemaakt en in het middeleeuwse centrum lag een trieste bestrating van grauw asfalt. Op straat zag je veel mensen die wat doelloos op bankjes hingen. Na de lagere school schreef ik de meisjes in bij wat de beste privéschool van de stad zou moeten zijn. Opeens ontmoette ik de bourgeoisie die de stad wel degelijk bleek te hebben. Ik leverde de meisjes af in panden met imposante trappenhuizen, aan eeuwenoude poorten waarachter grote binnentuinen schuil bleken te gaan.

Ondertussen had ik me in de historie van de stad verdiept: Béziers is een van de oudste steden van Frankrijk, al in de 6de eeuw voor Christus gesticht door de Grieken en daarna overgenomen door de Romeinen. Je begrijpt wat hen aantrok als je de hoge, rotsige heuvel ziet waarop de stad is gebouwd met de rivier de Orb aan zijn voeten. Iedereen heeft het altijd maar over Montpellier, maar in de hoogtijdagen van de wijnbouw, eind 19de eeuw, was Béziers de place to be. Mensen kwamen met de trein vanuit Parijs voor de theaters die je nog steeds in achterafstraatjes ziet. Ik begon affectie voor de stad te krijgen en Béziers te verdedigen als mensen de stad vies of onveilig noemden.

Tegen de tijd dat de meisjes naar het [lycée] gingen kreeg de stad een nieuwe burgemeester. Ik schrok me dood van de affiches vol vreemdelingenhaat die hij in de stad liet ophangen, de posters van de ‘nieuwe vriend’ van de politie (een pistool). Maar er werd een grootschalig programma opgezet om alle gevels te reinigen. De ingeslapen schoonheden stonden opeens te stralen in het zonlicht. “Toen ik jong was kleedden de mensen zich om te flaneren op de [allées]”, vertelde de vader van een vriendinnetje van de meisjes ooit. Ik kon het me destijds niet voorstellen, maar afgelopen winter werd al het asfalt eruit gejakkerd en door een natuurstenen bestrating vervangen. Het is een van de weinige steden in Frankrijk waar je een [ramblas] hebt zoals in Barcelona. De burgemeester wist zich inmiddels ook te gedragen.

Opeens kwamen er investeerders uit Parijs en Bordeaux die op grote schaal panden opkochten. Ik had geen geld achter de hand, maar met een rente net boven de 1% begon het toch te kriebelen. Met mijn dochter Marijn heb ik tientallen gebouwen bezocht, tot we opeens in een appartement stonden pal aan mijn lievelingsplein, de Place de la Madeleine. Ik heb als eerste een bod kunnen doen en nu is het van mij. Drie hoge ramen met balkonnetjes [à la française], een marmeren schouw, gedecoreerde cementtegels.

Vorige week sliep ik er voor het eerst. Met een glas van mijn eigen wijn uitkijkend over een spectaculaire zonsondergang boven de Montagne Noire in het achterland. Ik weet dat ik verwend ben met het domein, maar het voelt zo evenwichtig om nu weer iets in de stad te hebben. Eigenlijk moet er een vaste huurder in, maar voorlopig kan ik het nog niet loslaten. Dus wie zin heeft in een paar dagen Béziers…

 

 

Schrijfster Lidewij van Wilgen verhaalt over haar dagelijkse leven in Frankrijk.

Column 2
Isabel Flipse
isabelle-flipse
isabelle-flipse

Kopen met een voorsprong

Isabelle Flipse

 

Zoals elk jaar, druppelden ook de afgelopen vakantiemaanden vanuit zonnig Frankrijk weer de telefoontjes binnen van mensen, bezig met de aankoop van een huis. Vaak komt dat ‘bezig zijn’ erop neer dat de koop eigenlijk al gesloten is. Of ik dan de koopovereenkomst nog even kan doorlezen, “of er geen rare dingen in staan”. En graag vóór morgenmiddag. Want de makelaar zei dat er nog twee geïnteresseerden zijn.

U, als verstandig lezer van dit blad, begrijpt daar ik niet zo enthousiast van wordt. Zelfs niet als het lief wordt gevraagd, dubbel tarief wordt geboden (gebeurt) of als men werd gestuurd door een vriend die jaren geleden ook zo goed door mij werd geholpen.

Een compromis de vente, offre d’achat of promesse de vente is meer dan een stapel A4’tjes met moeilijke termen. Als adviseur moet je je even kunnen verdiepen in het dossier. Dat vereist contact met de verkoper c.q. diens makelaar, de notaris en bijvoorbeeld de gemeente. Zijn de vereiste (bouw)vergunningen aanwezig, is de rioolwaterafvoer ‘up to standards’, noem maar op. Pas dan kun je zeggen dat er niets ‘raars’ aan de hand is. Anders is de controle van nul en generlei waarde. Dat dat niet in een achternamiddag past en geld kost is evident. (Had de aspirant-koper het bedrag onder het kopje négociation in het contract trouwens al gelezen? Dat is de commissie voor de makelaar. Schrik niet.)

Dat een huis kopen iets anders is dan een halfje grof volkoren, weet ook de meest naïeve koper. Toch zie ik mensen voor de bijl gaan die in het dagelijks leven heel intelligent, rationeel en succesvol zijn. Punt is dat je op een stapel boterhammen zelden verliefd wordt maar dat een magisch uitzicht, de sfeer van het huis of zelfs maar de geur van de tuin, het hart op hol kunnen brengen. En daar komt anno 2021 – zeker voor kopers met een flink eigen vermogen, nog een heel profane factor bovenop: ‘sparen kost geld’. Zo wordt voor sommigen de koopdrang welhaast onbeheersbaar.

Raad ik u nu af om een tweede (of derde, vierde) huis in Frankrijk te kopen? Zeker niet! Maar besef dat een onbezonnen handtekening u kan opzadelen met de ellende van de vorige eigenaar. Daar komt u niet zonder financiële schade van af. Gun uzelf in plaats daarvan een comfortabele voorsprong, door dit najaar of komende winter eens te brainstormen met een onafhankelijk adviseur. Mijn collega’s en ik hebben meer dan twintig jaar ervaring op juridisch en fiscaal gebied én in de vastgoedmarkt. Een unieke combinatie in deze branche. We denken met u mee en hebben, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een makelaar, geen belang bij het wel of niet doorgaan van een sale. Over rendement op je investering gesproken…

 

Schrijfster Isabelle Flipse verhaalt over haar dagelijkse leven in Frankrijk.