Huizenaanbod

Columns
lidewij-van-wilgen

Oogstromantiek

Lidewij van Wilgen

 

Lidewij is wijnmaker in de Languedoc op haar domein Terre des Dames.
www.terredesdames.com

Het voelt bijna ongepast om mijn gevlekte handen met zwarte rouwranden op het blinkend witte toetsenbord van mijn nieuwe computer te leggen. Na acht dagen oogsten heb ik het opgegeven om er nog representatief uit te zien. Ik draag kleren waar mijn dochters toen ze op het Lycée zaten al geen zin meer in hadden. Wat moet er ooit door het hoofd van mijn smaakvolle dochter Fiene zijn gegaan toen ze een paars T-shirt met een agressieve adelaar aanschafte? En wie heeft die zwarte jeans ooit tot zo’n scheve short verknipt? Het maakt me niet uit, met mijn met wijn bevlekte benen in rubberlaarzen valt er toch geen eer meer te behalen.
Ik klim op ladders, sleur met slangen en probeer de tien mensen die voor me in de wijngaard werken gemotiveerd te houden.
Ooit, achttien jaar geleden, toen we hier net waren aangekomen, had ik nog een klassiek romantisch beeld van de oogst. We hadden iemand die verantwoordelijk was voor de kelder, dus ik kon me volop storten op een mooie lunch die aan de spreekwoordelijke lange tafel geserveerd werd. Ik had er zelfs slingers van een hippe winkel uit Amsterdam boven gehangen. De plukkers dachten dat ik gek was, maar wat zag het er fotogeniek uit.

Een paar jaar later, toen ik de eindverantwoordelijke voor ALLES was geworden, bleef ik toch nog proberen lunches op tafel te zetten die ik tussen de aanvoer van de druiven in elkaar flanste. Ik zag foto’s van de oogst bij Ilja Gort voorbijkomen – daar was het pas gezellig. Maar ik werd eigenlijk steeds saaier. In tegenstelling tot Bordeaux is de Languedoc een superwarme regio. Plukkers die fijne wijntjes mogen drinken en daarna onder de brandende zon druiven moeten plukken krijgen weinig meer voor elkaar. De tijd tussen de aanvoer van nieuwe kisten met druiven begon steeds langer te worden en de trossen op de sorteertafel waren zo warm dat ze al leken te gisten. Zeker voor witte wijn en rosé – maar ook om de frisheid in de rode wijnen te behouden – is het zaak de druiven zo koel mogelijk in de tank te krijgen. Met de toename van mijn plezier en ambitie in wijn maken werd uiteindelijk alle romantiek gesmoord. Tegenwoordig gaat de wekker om half zes. Ik heb bij Decathlon voor iedere plukker een lamp gekocht die ze met een elastiek op hun hoofd kunnen zetten. Na een kopje koffie uit een totaal un cool apparaat waar zeker geen espresso’s of macchiato’s uitkomen jaag ik ze het stikdonker in.

En daar gaan ze. Van de schrik en de kou heerlijk fris en efficiënt plukken ze zo snel als ze kunnen. Als de eerste druiven binnenkomen, dampend van de ochtenddauw, gaat de zon net langzaam op boven de rotsen achter de wijngaarden. Om tien uur ga ik de wijngaard in met een kan koffie en, dit keer, een grote zak van de onovertroffen chouquettes van onze lokale bakker. We zitten tussen de wijnranken in de schaduw van een olijfboom. Het is niet heel glamoureus, maar wel gezellig. “Ik denk dat vanochtend de mooiste zonsopgang was die ik ooit heb gezien”, zegt een meisje. “Maar die boven de Syrah dan?” vraagt een jongen, “toen we helemaal bovenop de berg waren?” Hij trekt zijn smartphone uit zijn zak, een andere jongen doet hetzelfde. Schitterende beelden inderdaad waarmee ze op Instagram vast beter scoorden dan met foto’s van een zoveelste lunch. Vanmiddag heb ik tot half acht werk in de kelder. Maar zij liggen lekker in de koele rivier en zijn morgen weer fris. Ik geloof dat mijn concept zo gek nog niet is